Lynette woont samen met haar moeder en haar broer Kenny, die een mentale beperking heeft. Om in hun huis te kunnen blijven, probeert Lynette het te kopen van de huisbaas. Ze heeft bijna genoeg geld bij elkaar voor een aanbetaling als er een probleem opdoemt.

Het sociale drama Night Always Comes is gebaseerd op een boek van Willy Vlautin en speelt zich af tijdens de hectische nacht die bepalend is voor de toekomst van dit gezin.
Vanessa Kirby (The Crown) speelt de rol van Lynette; Kenny wordt vertolkt door Zack Gottsagen, die eerder de hoofdrol speelde in The Peanut Butter Falcon.

Vanaf 15 augustus op Netflix.

Dit en meer leest u in de Televizier van week 32. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Vijftig worden was voor Bridget Maasland een belangrijke mijlpaal. De presentatrice en programmamaker is zichzelf opnieuw aan het uitvinden, en speelt open kaart over alle uitdagingen in haar nieuwe levensfase.

Vijftig volgens Bridget

In het verleden maakte Bridget documentaires als Hoe word ik een Gooische vrouw? en Hoe word ik mama in Amsterdam-Zuid? Aan de vooravond van haar vijftigste verjaardag begon ze aan een boek over de weg naar haar nieuwe levensfase. Met open vizier en relativerende zelfspot vertelt Maasland in Hoe word ik 50? openhartig over de uitdagingen van de menopauze. Het boek verscheen op haar verjaardag, maar was vooral een cadeautje voor leeftijdsgenoten.

De druiventros

Er kwamen zoveel reacties op haar boek dat Bridget besloot een onlinegemeenschap in het leven te roepen: Grapes, een platform waar vrouwen onderling ervaringen kunnen delen over ouder worden, relaties en persoonlijke groei. Bij Grapes hoort ook een lijn verzorgingsproducten. Het idee erachter: het verouderingsproces valt niet te stoppen met crèmes en smeerseltjes, maar je kunt wel in stijl ouder worden.

Bridget de podcast

Bridget is vooral bekend als tv-maker, maar de laatste jaren duikt ze steeds vaker op in radio- en podcaststudio’s. Zo is ze vaste sidekick van Ruud de Wild op NPO Radio 2 en maakt ze sinds vorig jaar ook Grapes: De podcast. Daarin voert ze openhartige gesprekken met bekende en onbekende Nederlanders over persoonlijke onderwerpen als de overgang, leven met gezondheidsklachten en de strijd tegen aftakeling.

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 32. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jef Willemsen

Het zeventigste seizoen van de Eredivisie begint dit weekend. Wat is er zo leuk aan de belangrijkste Nederlandse competitie? Voetbalschrijver Sjoerd Mossou vertelt.

De voetbalstadions zitten voller dan ooit en veel ­Eredivisieclubs hebben een wachtlijst voor seizoenkaarten. Op zich is dat best bijzonder, want Nederland heeft bepaald niet de sterkste voetbalcompe­titie van ­Europa. En toch worden veel voetbal­liefhebbers hier enthousiaster van Heerenveen – Volendam in de Eredivisie (zaterdag, 20.00) dan van een wedstrijd als Real Madrid – Juventus op het WK voor clubs.

Betoverd

Sjoerd Mossou heeft daar een verklaring voor. Hij is voetbal­verslaggever en columnist van het Algemeen Dagblad, en schuift regelmatig aan in de voetbal­programma’s van ESPN. Als kleine jongen werd hij al ­betoverd door de hoogste Nederlandse competitie. “De eerste Eredivisiewedstrijd die ik in een stadion zag, was PEC Zwolle – Ajax in 1988: 4-1. Het ­debuut van Frank de Boer, hoorde ik later. Ik was bijna tien. Thuis waren we voor NAC, maar we woonden tijdelijk in Overijssel. Mijn vader zei: ‘Kom, we gaan ­kijken.’ En ik vond het prachtig.” Minstens zo mooi vond hij de zondagavond om zeven uur, als Studio sport beelden uit de ­Eredivisie liet zien. “Toen nog ­alleen de belangrijke wedstrijden, en die samenvattingen waren eindeloos, ze duurden bijna een kwartier. Ik weet nog goed dat NAC naar de Eredivisie promoveerde en dat het iets heel spe­ciaals was als de televisie kwam. Dan stond er zo’n zendmast bij het stadion en wist ik: ‘we’ ­komen zondag op tv. Terwijl ­tegenwoordig werkelijk al het voetbal te zien is.”

Naar het stadion

Dat is lang niet het enige verschil. In de jaren 80 en 90 waren er veel lege plekken op de tribunes, herinnert hij zich. “Voetbal is de laatste tien, twintig jaar ongelooflijk populair geworden. En dat heeft sinds corona nog een extra boost gekregen. Dat geldt niet alleen voor voetbal, het gaat ook op voor andere evenementen: mensen willen erbij zijn. Lang bestond de angst dat al dat voetbal op ­televisie ervoor zou zorgen dat mensen niet meer naar het stadion zouden gaan. Ik denk dat het tegenovergestelde waar is: juist doordat voetbal altijd en overal te volgen is, is het zo populair geworden en is stadionbezoek ­alleen maar specialer geworden.” En er speelt meer, meent Mossou. “Zeker in deze tijd van tegenstellingen en onrust is voetbal iets lichts. Over het algemeen kunnen verschillende bevolkingsgroepen zonder problemen samen naar het stadion gaan. De vergelijking met kerken wordt vaak gemaakt, soms wat gekscherend. Maar er zit wel wat in: vroeger kwamen mensen in de kerk, nu gaan ze op zondag naar het stadion. Daar is eenzelfde gemeenschapszin. Stadions zijn sociale ontmoetingsplaatsen geworden.”

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 32. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Mascini

In nieuwe afleveringen van ‘Dalgliesh’ heeft rechercheur Adam Dalgliesh drie pittige moordzaken op te lossen. Het seizoen begint met een klassiek mysterie en – misschien – een vleugje romantiek.

Britse misdaadseries brengen de kijker graag terug naar de jaren 70. Fans van zulke nostalgische kost hadden tot voor kort de keuze uit Endeavour Morse en Dalgliesh: twee titels met typisch Britse rechercheurs, gereserveerd en een tikje snobistisch, met een voorkeur voor poëzie en mooie auto’s. Waar Morse is getekend door zijn traumatische jonge jaren, gaat Dalgliesh gebukt onder de recente dood van zijn vrouw. Nu er geen nieuwe seizoenen meer verschijnen van Endeavour Morse, is Dalgliesh de retro-detective om op terug te vallen.

Niet te dichtbij

Rechercheur Adam Dalgliesh is geen feestnummer. De weduwnaar uit de boeken van PD James, mooi vertolkt door Bertie Carvel, lacht zelden en laat anderen niet te dichtbij komen. Ook assistent Daniel Tarrant (Alistair Brammer) hoeft niet te rekenen op complimenten of woorden van waardering. Als Tarrant aan het begin van het nieuwe seizoen bij zijn baas langsgaat, levert dat een zeldzaam kijkje in Dalgliesh’ privéleven op: een man alleen, in een opvallend smaakvol ingericht appartement waar alleen een radio de stilte doorbreekt. Wanneer Tarrant vertelt dat hij na zijn opleiding graag wil blijven samenwerken, reageert Dalgliesh stoïcijns: “Laten we zien hoe het gaat.”

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 31. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Nederland barst van het muzikaal talent, ook onder vijftigplussers. In ‘Het MAX orkest’ proberen ze een plek te veroveren in een 23-koppig orkest. Jurylid Ruben Hein: ‘Het enthousiasme van deze mensen raakte me.’

Een man loopt het podium op; een voorname, eloquente hoogleraar. Hij is onlangs zijn vrouw verloren, vertelt hij. Dan gaat hij zitten en begint prachtig cello te spelen. De ruimte vult zich met klank, geladen met herinnering, verlies en liefde. Bij elke streek van de strijkstok is het verdriet voelbaar. Woorden zijn niet meer nodig. De jury is zichtbaar ontroerd. Dit is precies wat het nieuwe programma Het MAX orkest zo bijzonder maakt: de deelnemers zijn geen jongeren die dromen van snelle roem, maar mensen met veel levenservaring. Verlies, vreugde, trauma, liefde: ze hebben het allemaal meegemaakt, met muziek als constante metgezel. Dat is allemaal te horen in hun spel. Niet in hoe snel ze spelen, maar in wat er gebeurt tussen de noten.
Sommige deelnemers waren ooit lid van een omroeporkest, anderen spelen al decennia in lokale bandjes of blazersensembles. Nu krijgen ze een nieuwe kans, onder leiding van presentator André van Duin. Zanger-pianist Ruben Hein is een van de juryleden.

Kwetsbaar

Voor Ruben is het zijn televisiedebuut als jurylid. “Er is niet heel veel muziek op tv, dus toen dit op mijn pad kwam, was ik meteen enthousiast. Wat me aanspreekt, is dat de kandidaten op hoog niveau muziek maken. Iemand zei: ‘Vroeger had je omroeporkesten, maar die zijn allemaal verdwenen. Eigenlijk komen ze dankzij dit programma een beetje terug.’ Dat vind ik mooi.”

“Ik moest mijn eigen stem vinden binnen de jury. En ik realiseerde me hoe kwetsbaar het is wat de deelnemers doen. Muziek maken is iets heel persoonlijks, een verlengstuk van wie je bent. Sommige kandidaten hadden een verhaal dat rechtstreeks onder mijn huid kroop, zoals de cellist die zijn vrouw recent was verloren.” Het programma draait niet om het winnen, maar om de liefde voor muziek. “Er waren muzikanten die vol overgave speelden, te horen kregen dat ze niet doorgingen en stapten vervolgens lachend het podium af. Dat enthousiasme, die energie… daar word ik zelf ook blij van.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 31. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Otje van der Lelij.

Na de succesvolle eerste reeks start nu het tweede seizoen van ‘Woeste Grond’. Wat maakt deze soap over het wel en wee van de Twentse familie Ottink zo’n succes?

Waarachtig

Woeste grond speelt zich af in Overijssel, een plek die niet vaak voorbijkomt in grote tv-programma’s. Avrotros wil dat alle kijkers de serie kunnen volgen, daarom is ervoor gekozen om niet iedereen plat Twents te laten praten. Anouk Maas – die Lianne speelt, de vriendin van hoofdpersonage Dinant (Hendrik Jan Bökkers) – heeft een Brabantse tongval. Verder is de serie waarachtig. “We hebben geen oude boerderij aan een idyllisch zandweggetje”, vertelt Bökkers in de Volkskrant. “Gewoon twee lelijke jarenzestigbungalows en een enorme stal vol tl-buizen. Precies zoals het is.”

Actuele thema’s

Alle hedendaagse boerenproblemen komen voorbij in Woeste grond. Van overlast van de wolf tot de stikstofcrisis. Saillant detail: de laatste bewoners van de boerderij die dubbelt voor familiehoeve De Weuste werden drie jaar geleden vanwege de stikstofuitstoot uitgekocht door de provincie Overijssel. De boerenprotesten komen ook langs, in een verhaallijn waar BBB-leider Caroline van der Plas ‘not amused’ over was. Volgens haar vergeleken de makers de boerenprotesten met de NSB; ze dreigde zelfs met Kamervragen.

Herkenbaar

Je hoeft niet op het platteland te wonen om universele pijnpunten als generatieconflicten, ouders die gaan scheiden of een ongeplande zwangerschap te snappen. Dinant moet de balans vinden tussen respect voor de tradities van zijn ouders en het aanpassen aan de moderne wereld om de familieboerderij rendabel te houden. Ondertussen hebben zijn kinderen hun eigen ideeën over de toekomst.

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 31. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

In 1985 traden talloze popsterren op tijdens Live Aid. Dit om geld in te zamelen voor Ethiopië, waar hongersnood heerste. ‘Live Aid at 40’ blikt terug op dit legendarische muziekevenement.

Sterren

Madonna, David Bowie, U2: Zo’n beetje alle grote sterren van het moment werkten op 13 juli 1985 mee aan Live Aid. Geestelijk vader van het evenement was Bob Geldof, ook de man achter de benefietsingle ‘Do they know it’s Christmas?’, die het evenement ‘een mondiale jukebox’ noemde.

Locaties

Het Wembley Stadion in Londen en het JFK Stadion in Philadelphia. Status Quo opende om 12 uur in Engeland met het toepasselijke ‘Rockin’ all over the world’.

Concorde

Phil Collins trad zowel in Londen als Philadelphia op. Met de helikopter werd hij van Wembley naar Heathrow gebracht, daar nam hij de supersnelle Concorde naar New York, en vandaar de helikopter naar Philadelphia.

Queen

Het was de bedoeling dat de artiesten geen nieuw werk, maar grote hits ten gehore brachten. Zo speelde Queen onder meer ‘Radio gaga’ en ‘We will rock you’. Hun 21 minuten durende set werd in 2005 verkozen tot beste liveoptreden uit de rockgeschiedenis.

Het hele interview leest u in de Televizier van week 30. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Lydia van der Weide

Muziekfeest op het plein brengt Nederlandstalige muziek naar alle plekken (pleinen) in het land. Een formule die al twintig jaar werkt. Deze jubileumeditie gaat van start in Friesland.

Editie 2025

20 jaar Muziekfeest op het plein trapt af in Leeuwarden. Een goedmakertje, vertelt eindredacteur Paul Siteur aan Omrop Fryslân. “In 2024 zou de puntentelling van het Eurovisie Songfestival in Leeuwarden plaatsvinden. Vanwege de diskwalificatie van Joost Klein hebben we het op het laatste moment moeten terugtrekken. Daarom dachten we nu: we gaan nog eens terug en bieden ze opnieuw een feestje aan.” De eerste drie afleveringen van dit seizoen komen vanuit de Friese hoofdstad.

Het begin

In 2005 was Alkmaar de gaststad van het allereerste Muziekfeest op het plein. De kenmerkende driehoekige tent stond op het Waagplein. Nance Coolen presenteerde en onder de artiesten bevonden zich Wolter Kroes, K3 en toekomstig presentator Jan Smit. Inmiddels zijn we dus twintig jaar en 55 pleinen verder.

Kracht van het programma

“We brengen Nederlandstalige muziek naar de mensen toe in de geborgenheid en gezelligheid die een typisch Nederlands plein kan bieden”, aldus Siteur in Entertainment Business. Soms krijgen de makers een evenemententerrein aangeboden, maar dat wijzen ze af. “We willen naast Nederlandse muziek ook de Nederlandse cultuur in beeld brengen. Het plaatje moet kloppen. Verder treden we overal in het land op, van Groningen tot Middelburg en van Texel tot Maastricht.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 30. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer.

De wielerzomer is nog lang niet voorbij. Deze week rijden de vrouwen hun Tour, met de Nederlandse Demi Vollering als topfavoriet. Zes redenen om geen seconde van deze Ronde te missen.

Geen concurrenten

De mannen zijn dit weekend klaar met hun Tour de France; de vrouwen beginnen juist aan hun Ronde van Frankrijk. Dat zorgt wel voor een logistieke uitdaging, want hoe voorkom je dat de koersen op tv met elkaar concurreren? De organisatie heeft dit slim aangepakt: de openingsetappe van de vrouwen gaat zaterdag in de namiddag van start, rond de finishtijd van de mannen. Zo kunnen de wielerfans in één moeite doorkijken. Zondag is het precies andersom. Dan rijden de vrouwen eerst en rond hun verwachte finishtijd beginnen hun mannelijke collega’s aan hun slotrit richting de Champs-Élysées.

Langer dan ooit

Nooit eerder konden wielerfans zo veel dagen van de moderne Tour de France Femmes genieten. De afgelopen jaren reden de vrouwen acht etappes, vorig jaar verspreid over zeven dagen. Ditmaal is er een volle koers van negen dagen. De renners leggen tussen Vannes en Châtel een totale afstand van 1170 kilometer af. Onderweg voor ieder wat wils: er zijn heuveletappes, massasprints en ritten over gevreesde Alpenreuzen als de Joux-Plane en de Madeleine. De enigen die iets te klagen hebben, zijn de tijdrijders. In het parcours van dit jaar is er geen individuele race tegen de klok opgenomen.

Bretonse wielerdriedaagse

Vorig jaar waren de eerste drie dagen van de vrouwen-Tour een groot feest. Toen reed het peloton, onder grote publieke belangstelling, de eerste etappes door Nederland. Ook dit jaar is er weer zo’n ‘Grand Départ’ vanuit een wielergek deel van Europa: de eerste drie etappes gaan van start in Bretagne. Ze boffen daar, want een paar weken geleden zagen ze ook al de mannelijke Tourrenners langskomen.

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 30. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

De quiz ‘Hart tegen hart’ draait om grappige, verrassende en soms levensreddende weetjes over het hart en gezondheid. Teamcaptain en spring-in-’t-veld Britt Dekker weet maar al te goed hoe belangrijk deze onderwerpen zijn.

Wat leuk dat je teamcaptain bent in een programmareeks over zo’n serieus onderwerp!

“Ja, dat vind ik nou ook. Toen Talpa me vroeg voor Hart tegen hart, twijfelde ik geen moment. Het is een programma van de Hartstichting en iets doen voor een goed doel is extra bijzonder. Bovendien vond ik het een goed teken dat Harm Edens van Dit was het nieuws het presenteert. Het zegt meteen iets over de sfeer van het programma: we brengen een serieus onderwerp met een lach.”

Op welke manier doen jullie dat?

“Martijn Koning leidt Team Gezond, met BN’ers die heel fit zijn. Mijn team heet Team Genieten, met BN’ers die – net als ik – ook weleens lekker friet en frikandellen eten. We gaan op een heel leuke manier de strijd aan met elkaar. Er is veel ruimte voor humor en zelfspot; lachen is immers gezond. Iedereen aflevering zit vol experimenten, opmerkelijke historische feiten en praktische kennis, zoals dat je bij reanimatie de borstkas 5 à 6 centimeter moet indrukken. Ja, veel, hè?! Daardoor is de kans ook groot dat je daarbij iemands ribben breekt.”

Komen er ook heftige verhalen aan bod?

“Ja, bij de meeste mensen die meedoen, komen hartproblemen in de familie voor. Bij mij ook. Mijn vader heeft vier keer een hartinfarct gehad. De eerste keer was ik nog maar negen jaar. Ik vond hem en moest als zo’n jong meisje 112 bellen… Ik weet dus uit ervaring hoe belangrijk goede zorg en onderzoek zijn. Spijtig genoeg is mijn vader ondanks dat hij telkens op tijd gered werd toch overleden; acht jaar geleden viel hij in een bakkerij. Door bloedverdunners werd een klein scheurtje in zijn schedel al fataal.”

Het hele interview leest u in de Televizier van week 29. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Lydia van der Weide