John Williams presenteert ‘Uit de schulden’. Daarin schiet hij vijf gezinnen met financiële problemen te hulp. Het is een lang proces. ‘We hebben geen toverstafje en ook geen zak met geld.’

Hoe pak je het aan in ‘Uit de schulden’?

“Met een team experts gooi ik – in de goede zin van het woord natuurlijk – het leven van vijf gezinnen volledig op zijn kop. Want niet alleen de financiële ellende moet worden aangepakt. Misschien speelt er ook nog iets in de gezinssituatie, zijn er fysieke moeilijkheden, misschien is er een drankprobleem of iets heel anders. En dan kom je met alleen een presentator of financieel deskundige niet ver. Wij zorgen ervoor dat deze mensen mentaal en fysiek weerbaar worden, zodat ze zelf hun problemen kunnen aanpakken. We volgen ze ruim een halfjaar, dus het is een langdurig proces, en we willen laten zien hoe het echt is, met alle ups en downs. Dat is dus een heel andere aanpak dan Een dubbeltje op zijn kant, waarin we probeerden vaak snel een oplossing te bieden. Uit de schulden gaat dieper en is veel intensiever.”

Welke mensen schieten jullie te hulp?

“Ze komen uit alle lagen van de bevolking en de een heeft grotere schulden dan de ander. Het vergt moed van deze mensen om zich kwetsbaar op te stellen. Over financiële problemen praat niemand graag, maar sommigen doen juist mee om het taboe te doorbreken.

Hoe verwacht je dat de kijkers op hen reageren?

Er zullen altijd kijkers zijn die hun mening over hen hebben en op sociale media onaardige dingen gaan schrijven. Dat is dan maar zo. Al doe je iets goeds, er is altijd minimaal één iemand die er iets negatiefs van kan maken. Maar als je om die reden stopt, zien politici bijvoorbeeld de problemen uit het programma ook niet meer. Ik ben geen revolutionaire gast die de wereld wil veranderen, maar als ik dat in mijn kleine omgeving zou kunnen doen, waarom zou ik het dan niet op tv ook doen? Dan bereik ik veel meer mensen. Met elke aflevering die ik maak wil ik ook zeggen: kijk in je omgeving. Ken je zo iemand, sla dan je arm om hem of haar heen. Kijk of je die persoon kan helpen.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 22. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Wilma Groot

In ‘Een buitengewoon gesprek’ bevragen mensen met autisme bekende Nederlanders. Cabaretier Jandino Asporaat werd geraakt door hun vragen: ‘Ik voelde me verwant aan de vragenstellers, het was een enorm puur gesprek.’

Hoe kijk je terug op ‘Een buitengewoon gesprek’?

“Het was letterlijk een van de meest buitengewone gesprekken die ik heb gevoerd. Als journalisten zonder autisme vragen stellen, geven zij niets van zichzelf, het zijn gewoon vragen. Wat bij journalisten met autisme gebeurt, is dat ze elke vraag op zichzelf betrekken. Daardoor werd het een enorm puur gesprek, ik was er erg door geraakt. Soms praat je met iemand en denk je na afloop: ik heb echt wat gehad aan dit gesprek. Dit was zo’n moment, ik ben heel dankbaar voor die ervaring.”

Als het doorgewinterde journalisten waren geweest, had je dan meer een slot op je mond gehad?

“Ik had me zeker anders opgesteld. Ik ga mezelf dan beschermen. Het vak journalistiek draait tegenwoordig vaak om scoren. Journalisten hebben vaak al een antwoord in hun hoofd, en duwen mij met hun vraagstelling een bepaalde kant op. Die willen mij bepaalde uitspraken ontlokken. Ik wil niet in hun val trappen. Waardoor ik heel goed ga nadenken bij alles wat ik zeg. Maar bij Een buitengewoon gesprek zat er niemand tussen die mij erin wilde luizen. De journalisten hier waren zo open, eerlijk en kwetsbaar, dat het voor mij onmogelijk was om niet precies hetzelfde terug te geven.”

Waardoor werkt ‘Een buitengewoon gesprek’?

“Het programma heeft niet zo’n ingewikkelde formule: Een BN’er wordt geïnterviewd door 32 mensen met autisme. Het is ongelooflijk moeilijk om bij zo’n grote groep te zorgen dat het gesprek blijft lopen. Maar het werkte. Het voelde niet of ik met 32 verschillende mensen aan het praten was, maar met slechts één persoon, één entiteit. Ze zijn niet alleen met hun eigen vraag bezig, maar ze luisteren naar elkaar, waardoor hun vragen weer aansluiten op de volgende. Ze willen gewoon een mooi gesprek, en daardoor was ik als gast ontiegelijk op mijn gemak.”

Het hele interview leest u in de Televizier van week 22. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer.

Dansen, zingen en acteren: musicalster zijn is een hele opgave. Welke ervaring brengen de tien deelnemers van ‘Stars on stage’ op die gebieden mee?

Emma Kok

Emma Kok is nog maar zestien, maar heeft al jarenlange ervaring op zanggebied. Ze won The voice kids en haar versie van ‘Voila’ bij André Rieu maakte grote indruk. Die muzikaliteit heeft ze niet van een vreemde. Haar ouders zijn musici, broer Enzo speelt viool en zus Sophie zingt.

Marco Schuitmaker

Dat Marco Schuitmaker (1999) kan zingen, weet iedereen. Zijn megahit ‘Engelbewaarder’ beheerste de hitlijsten in 2023. Daarbij werd vaak een polonaise ingezet. In Stars on stage zien we of Schuitmaker nog meer dansmoves tot zijn beschikking heeft en of hij een beetje kan acteren.

Keizer

Keizer heet voluit Rozelsky Steve Lie-A-Jen (1987). Hij is een rapper die scoorde met hits als ‘Keizer, Koning, Admiraal’. Maar Keizer kan ook zingen en dansen. Hij deed mee in Dancing with the stars en het zangprogramma It takes 2. Ook zong hij in The Passion als Judas.

Dit en meer leest u in de Televizier van week 21. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tussen 1922 en 1998 werden in Ierland duizenden ‘gevallen vrouwen’ naar de magdalenekloosters gestuurd, waar ze in een bruut regime terechtkwamen. Het schandaal is al eens in eerdere films belicht, maar nooit met zoveel gevoel als in Small Things Like These.

In dit drama naar het boek van Claire Keegan schittert Cillian Murphy (Oppenheimer) als Bill Furlong, een kolenverkoper met een groot gezin en een traumatische jeugd. Wanneer Bill beseft wat er in het lokale klooster gebeurt, staat hij voor een onmogelijk dilemma. Sober verteld, mooi geregisseerd en geweldig geacteerd.
Vanaf 27 mei op Netflix

Het hele interview leest u in de Televizier van week 21. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Sam Hagens is medepresentator van ‘Goedenavond Nederland’, de zomertalkshow die op maandag van start gaat.

In hoeverre wordt ‘Goedenavond Nederland’ anders dan ‘Goedemorgen Nederland?

“Net als in de ochtend willen we ‘s avonds zo goed mogelijk het nieuws van de dag bespreken. Maar de avond heeft natuurlijk een ander gevoel dan de ochtend. Als mensen inschakelen bij Goedenavond Nederland hebben ze al de hele dag het nieuws gevolgd. Dus we zullen een verdiepende laag moeten brengen in het verhaal dat we bespreken. In de avond hebben we meer ruimte om langere gesprekken te voeren. Natuurlijk wordt Goedenavond Nederland een herkenbaar WNL-programma, met sidekicks als Fidan Ekiz en Jort Kelder, naast gasten en invalshoeken die bij ons passen. Maar er is ook ruimte voor een ander geluid. Dus naast het gesprek van de dag, hebben we daarmee hopelijk ook de discussie van de dag.”

Je presenteert het samen met Welmoed Sijtsma.

“We hebben al een paar keer samen Goedemorgen Nederland gepresenteerd. Ik vind het heel prettig om naast haar te zitten, want Welmoed is ontzettend ervaren. Met haar jaren bij Op1 en Goedemorgen Nederland heeft Welmoed alle onderwerpen al wel een keer besproken. Daardoor kan zij ook een verdieping, een volgende stap in een gesprek brengen. We hebben geen rolverdeling in de zin van ‘Jij gaat de vervelende vragen stellen en ik houd de lijn van het gesprek in de gaten’, of zo. We doen het zo gelijkwaardig mogelijk.”

Jij bent nu presentator, daarvoor was je politiek duider. Mis je die rol?

“Ik vond het geweldig om in Den Haag rond te lopen en boven op het politieke nieuws te zitten, maar ik vond duiden niet het allerleukste. Ik geniet er namelijk niet van om aan het woord te zijn. Het allerleukst vond ik het om kritische vragen te stellen aan politici. Dat ik nu alleen presentator ben vind ik een heel prettige rol. Al zal er in Goedenavond Nederland wel ruimte zijn om dingen te vertellen die ik in Den Haag heb meegemaakt. Dat kan van toegevoegde waarde zijn.”

Het hele interview leest u in de Televizier van week 21. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer.

De Amsterdamse rechercheur Piet van der Valk (Marc Warren) bijt zich vast in drie nieuwe moordzaken.

In het nieuwe seizoen van de Brits-Nederlandse misdaadserie Van der Valk staat er een belangrijk proces tegen een misdaadorganisatie op stapel. Als een van de kroongetuigen wordt vermoord, moeten Van der Valk en zijn rechterhand Lucienne Hassell (Maimie McCoy) voorkomen dat de tweede getuige hetzelfde lot ondergaat. Een van de agenten die voor de beveiliging zorgen blijkt een ex van de rechercheur.

Van der Valk heeft Britse acteurs en scenaristen, maar wordt in Amsterdam opgenomen door Nederlandse regisseurs. Vanaf 22 mei staat het volledige vierde seizoen op NPO Plus.

Dit en meer leest u in de Televizier van week 20. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Irene Moors doet mee aan Het perfecte plaatje op reis, maar werkt tegenwoordig vooral achter de schermen, bijvoorbeeld als coach.

Je bent vanaf deze week te zien in ‘Het perfecte plaatje op reis’. Waarom zei je ja tegen dit programma?

“Ik was al eens eerder benaderd en het programma leek me toen heel intens en buiten mijn comfortzone. Je moet het maar durven: in de moeilijkste houdingen op de grond liggen of de vreemdste outfits bedenken voor die ene originele foto. Maar toen ze me vertelden dat dit seizoen in Italië zou plaatsvinden, tja… Dat vind ik een fantastisch land. Heerlijk eten, prachtig weer. Ook de andere deelnemers spraken me aan – dat vind ik belangrijk, dat je met een gezellige groep mensen op pad bent. Toen ik hoorde dat Wim Kieft mee zou doen, was ik helemaal om. Wat een held was dat. In zijn beginjaren als voetballer had ik stiekem wel een beetje een crush op hem.”

Ben je competitief? Het programma heeft een wedstrijdelement…

“Kijk: als je meedoet, wil je natuurlijk maar één ding en dat is niet als eerste naar huis gaan. We hadden vooraf een paar bijeenkomsten waarin we alvast een en ander konden leren over fotobewerking, compositie en de technische mogelijkheden van de camera die we kregen. Ik keek tijdens die lessen om me heen en zag iedereen lekker luchtig bezig met van alles, terwijl ik dacht: ik begrijp hier helemaal niets van! Als ik dan naar Wim keek, was ik even gerustgesteld: ik was blijkbaar niet de enige. Maar: áls ik iets doe, doe ik het wel serieus. Op mijn creativiteit vertrouwde ik, maar het technische stuk… Daar ben ik voor de opnamen vol op ingedoken. Zelfs in mijn vakantie op Curaçao was ik er nog mee bezig, ik heb daar ter plekke een professionele fotograaf gezocht om tips en advies te vragen. Totdat ik voelde: nu heb ik wat houvast, nu kan ik het loslaten en vakantie vieren.”

Je werkt tegenwoordig veel achter de schermen, als coach van een nieuwe generatie presentatoren. Wat geef je hen mee over het televisievak?

“Ik ben er een jaar of vijf geleden mee begonnen en het voelt als een logische, fijne stap. Het geeft me voldoening om mijn ervaring op deze manier in te zetten. Ik kan anderen iets leren over presenteren en daarnaast probeer ik vooral om ieders unieke talenten naar voren te halen. Je moet als presentator een beetje opvallen, iets eigens hebben. Anders ben je braaf en inwisselbaar, dat is zonde. Ik vind het geweldig om te zien als de mensen die ik begeleid zichtbaar groeien in hun vak. Het is een totaal andere tijd voor televisiemakers en zij maken er het beste van in deze huidige mediawereld. Dat houdt mij net zo goed scherp en betrokken.”

Het hele interview leest u in de Televizier van week 20. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Eveline Helmink

Zodra ‘C’est la vie’ uit was, schoot Claude omhoog bij de bookmakers van het Eurovisie Songfestival. Finalewaardig. Top drie. Of misschien wel winst?

Heb je zin in het Songfestival?

“Ja, heel veel. We hebben een groepsapp met alle deelnemers en daarin hangt een vriendschappelijke sfeer. Er is totaal geen concurrentie tussen de artiesten. Het is juist heel gezellig, iedereen appt leuk met elkaar. Ergens ben ik wel zenuwachtig, maar ik heb er meer zin in dan dat ik het spannend vind. Er kijken straks ongeveer 160 miljoen mensen, het blijft het grootste podium van Europa. Ik kan goed omgaan met die druk, ook omdat 160 miljoen zo’n bizar groot aantal is dat ik me er geen voorstelling van kan maken. Het enige wat ik kan doen, is me heel goed voorbereiden. Ik doe allerlei oefeningen met een stemcoach. En ik zing ‘C’est la vie’ heel vaak, zodat ik precies weet hoe ik het moet brengen.”

Wie en wat neem je mee naar Zwitserland?

“Mijn moeder en zussen komen naar de halve finale, plus wat vrienden. En als ik de finale haal, neem ik mijn begeleidingsband mee. Mijn familie gaat de finale lekker thuis kijken, want ik denk dat die dag helemaal chaotisch wordt. Of er ook een geliefde meegaat? Nee, ik heb nog geen vriendin; muziek is mijn grote liefde. Wat spullen betreft: ik was laatst op een vliegveld en zag in een winkel allerlei knuffels. Ik besefte hoe leuk het is om veel waarde aan zoiets te hechten, dat het een geluksbrenger wordt. Ik heb er even aan gedacht er eentje te kopen, maar heb het uiteindelijk niet gedaan. Ik ga wel twee foto’s meenemen. Een van mijn familie en een van mijn vrienden. Ik ga nog aan Stien den Hollander – S10, die in 2022 elfde werd op Eurovisie Songfestival met ‘De diepte’ – vragen of zij toen haar hotelkamer heeft opgetuigd als huiskamer. Want je woont er wel zo’n twee weken.”

Je doet mee met ‘C’est la vie’. Wat is de boodschap die je met het nummer wil uitdragen?

“Dat er soms dingen gebeuren die je niet in de hand hebt. En dat je daardoor van slag kan raken, maar dat je dan moet beseffen dat er zoveel andere dingen zijn die wél goed gaan. Dus hup, schouders eronder en denken: c’est la vie, zo is het leven. Mijn moeder gaf me die boodschap mee. Toen ‘C’est la vie’ een dag te vroeg was uitgelekt, baalde ik daar enorm van, omdat ik zelf het tijdstip wilde bepalen dat het uitkwam. Op een gegeven moment dwong ik mezelf om het in perspectief te zien. Ja, het is jammer dat het is gebeurd, maar er zijn zoveel meer dingen waar ik dankbaar voor mag zijn. Het feit dat ik gezond ben. Dat ik kan ademen, kan lopen, kan eten en drinken. En ik putte ook kracht uit het feit dat de reacties op het nummer positief waren.”

Het hele interview leest u in de Televizier van week 20. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer.

Bikkelharde strijd, romantische intriges, liefdesbaby’s: het leven in de verblijven van Ouwehands Dierenpark en Diergaarde Blijdorp is soms net een soap. De camera’s legden voor ‘Het echte leven in de dierentuin’ alles vast.

Naam
Diergaarde Blijdorp is vernoemd naar de polder waar de dierentuin ligt. Het begon allemaal met twee spoorwegbeambten die in het centrum van Rotterdam land kochten voor hun vogeltuin. Toepasselijk, want tegenwoordig doorkruisen vijf spoorlijnen de dierentuin.

Verhuizing
Blijdorp lag oorspronkelijk midden in Rotterdam, de straatnaam Diergaardesingel verwijst daar nog naar. Sinds 1937 zit de zoo op de huidige locatie aan de Blijdorplaan. Ook een logische naam.

Omvang
Diergaarde Blijdorp is 34 hectare groot. Het park is ingedeeld in gebieden als African jungle, Himalayan peaks, Caribbean coast en Duurzame Noordzee.

Bezoekers
In 2024 kochten bijna anderhalf miljoen bezoekers een kaartje.

Diersoorten
De dierentuin telt 11.671 dieren, verdeeld over 562 soorten. Blijdorp is de enige Europese dierentuin met een steur en de enige in Nederland met Aziatische leeuwen, koningspinguïns en geelkeelgaailijsters.

Dit en meer leest u in de Televizier van week 19. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

In het nieuwe programma ‘Hazes & Hoogkamer: Tot uw dienst’ bieden volkszangers André Hazes en Mart Hoogkamer mensen die dat nodig hebben een helpende hand. ‘We regelden alles zelf.’

Wat dachten jullie toen jullie werden gevraagd voor dit programma?

André: “Het sprak ons meteen aan. De makers hebben iets gezien wat we zelf ook merken: er is een bepaalde chemie tussen ons.”

Mart: “We voelen en vullen elkaar goed aan.”

André: “We kennen elkaar nu een jaar of zes, zagen elkaar vaak tijdens optredens. Al hebben we elkaar pas echt goed leren kennen toen we in 2024 het nummer ‘Zij is van mij’ opnamen.”

Mart: “Ik denk wel dat je ons echte kameraden kunt noemen.”

André: “Absoluut. Al lopen we de deur niet plat bij elkaar.”

Er waren ruim 1700 aanmeldingen, best veel voor een nieuw programma…

Mart: “Ja, bizar! De redactie maakte een selectie en wij wisten van tevoren niet waar we heen gingen, dus voor ons was het ook steeds een verrassing.”

André: “En het is allemaal echt, niets is gescript. Als er bepaalde spullen nodig waren, wilden we die zo voordelig mogelijk krijgen. Dat regelden we helemaal zelf. In de eerste aflevering helpen we met het organiseren van een bruiloft. Toen is het ons gelukt om bij een juwelier wat van de prijs van de trouwringen af te pingelen. We hadden ongelooflijke mazzel in die aflevering: we kregen alles voor elkaar. Dat lukte lang niet altijd.”

Mart: “We zijn misschien niet de besten, maar het komt uit een goed hart en het was een heel avontuur om alles goed neer te zetten. Alleen al daarom zouden de mensen moeten kijken.”

André: “Het programma zit ook vol zelfspot. Soms waren er ook wat saaie of zware momenten, maar dan wisten we elkaar weer op te peppen; dat maakte het zo leuk om samen dit programma te maken. Of ik bang ben voor een kritisch stukje van Angela de Jong in het AD? Welnee joh, ik heb al zoveel over me heen gehad dat ik dat wel kan hebben. Ik lees die stukjes graag en vind ze grappig. Bovendien: kritiek houd je scherp.”

Het hele interview leest u in de Televizier van week 19. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Wilma Groot.