Het is de week van de halve finales van het Eurovisie Songfestival. Kenners én fans Cornald Maas en Aran Bade werpen hun blik op wat komen gaat.

Wat kunnen we verwachten in Bazel?

Cornald: “Ingetogenheid is niet het thema van deze editie. Er is vrij veel spektakel. Meerdere landen zoeken hun heil in acts die heel expressief en dwingend zijn. Het publiek krijgt in die zin weinig rust. Ook zetten de deelnemers erg in op visueel spektakel. Omdat er zoveel heftigs op toneel verschijnt, kan het zomaar zijn dat een klein liedje weet te betoveren.”

Aran: “Dit songfestival zijn zaken als eigenwaarde, wortels, tradities en identiteit belangrijke thema’s. Opvallend veel landen zingen in hun eigen taal. De liedjes zijn een heel mooie mix. Ballads, zoals Frankrijk met ‘Maman’, staan gebroederlijk naast feestnummers. Zo stuurt Zweden drie jongens met een nummer over de sauna. Dat gaat nu al als een lopend vuurtje door Europa.”

Cornald: “Ik zie inderdaad ook veel diversiteit. Luxemburg heeft een vrolijk niets-aan-de-handliedje, terwijl er zelden een donkerder nummer dan dat van Litouwen naar het festival is gegaan.”

Waaraan moet een goed songfestivallied voldoen?

Aran: “Het moet ‘hoorklaar’ zijn. Dat mensen gelijk denken: O ja, dit is een leuk liedje, dit wil ik vaker horen. Dat blijft de basis. Het gaat erom dat de kijker een liedje hoort dat een eigen geluid heeft. In 2021 had niemand verwacht dat de Italiaanse rockband Måneskin zou winnen. Hun ‘Zitti e buoni’ was loeihard, maar wel een hartstikke goed nummer. Dan zie je maar weer dat authenticiteit, een eigen sound, overeind blijft en opvalt.”

Cornald: “Vroeger was er het vooroordeel dat Engelstalige liedjes het beter zouden doen, want ‘dat begrijpt iedereen’. De werkelijkheid leert dat mensen een nummer niet precies hoeven te snappen, als ze het maar vóélen. Dus uiteindelijk moeten artiesten de kijker en de juryleden zien te raken.”

Aran: “Duncan Laurence deed ook helemaal zijn eigen ding met ‘Arcade’. Het was meteen interessant en catchy. Er is er geen pasklare rekensom voor het schrijven van zo’n songfestivalhit. Het kan een rocknummer zijn of een ballad. Als mensen het maar in één keer begrijpen.”

Wat vind je van ‘onze’ Claude en zijn ‘C’est la vie’?

Cornald: “In deze barre tijden is zijn verbindende verhaal – een les van zijn moeder om vooral het positieve te zien –een prachtig visitekaartje voor Nederland.”

Aran: “Het is een onderscheidende popsong die echt blijft hangen. Dat vind ik heel goed gedaan. Claude heeft op zijn 21e al vocaal de kracht en de ervaring om het lied en de boodschap over te brengen.”

Cornald: “Claude zal in drie minuten goed voor het voetlicht moeten brengen wat de werkelijke betekenis van het nummer is. De aankleding is dus belangrijk. We zijn meer dan ooit visueel ingesteld, dus is het belangrijk om de boodschap op een treffende manier te verbeelden, want de act vertelt mede het verhaal. Als mensen het niet snappen, gaan ze er ook niet op stemmen.”

Het hele interview leest u in de Televizier van week 19. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer.

Voor het vijfde seizoen van ‘De Verraders’ komen negentien bekende Nederlanders samen in Château de Beguin, diep in de Bourgogne. Onder leiding van presentator Tijl Beckand lopen de emoties daar hoog op.

Is het presenteren van ‘De Verraders’ nog net zo leuk als in het begin?

“Zeker. Laatst nam ik de finale van Het perfecte plaatje op reis op en mijn dochter was mee. Ze vroeg: ‘Wat vind je leuker, dit of De Verraders?’ Dat is alsof ik moet kiezen tussen twee kinderen. Het zijn totaal verschillende programma’s. Het perfecte plaatje is een vrolijke reis, bij De Verraders ga ik als presentator echt mee in een spannend verhaal. Het draait om uitschakelen, buitensluiten, mensen die hun kop boven het maaiveld uitsteken. Het is een mooi avontuur.”

Wat voor type deelnemer vind jij ideaal voor ‘De Verraders’?

“De mooiste spelers zijn degenen die frontaal de aanval durven openen. Zelfs als ze niet weten in welke richting. En dat zijn ook vaak de spelers van wie de groep zegt: ‘Die heeft een te grote mond, die moet eruit.’ De béste speler opent de aanval, maar blijft ook rationeel. Die zegt: ‘Als je mij eruit gooit, ben je verder van huis.’ Om kans te maken, moet een deelnemer durven spreken én de leiding nemen.”

Geldt dat voor specifieke kandidaten in het nieuwe seizoen?

“Estelle Cruijff, bijvoorbeeld. Mensen denken misschien dat ze oppervlakkig is, maar ze is superslim. Ze weet precies bij welk bondje ze moet aansluiten, wanneer te zwijgen of toe te slaan. Het programma heet niet voor niets De Verraders: een goede speler durft zelfs bondgenoten te verraden. Kandidaten moeten tegen hun eigen natuur in durven te handelen.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 18. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Ernest Marx

Het ergste moment van hun leven. Dat is wat jonge ouders Pete en Maddie wacht in de vierdelige Britse thrillerserie ‘Playing nice’. Hoofdrolspeler James Norton vertelt over de keuze die ze moeten maken.

Met woeste slagen breken de golven op de rotsen van Cornwall, een metafoor voor de hoe de jonge ouders Pete en Maddie zich voelen. Ze krijgen te horen dat hun zoontje bij de geboorte per ongeluk is verwisseld met een ander kind. De twee komen voor een onmogelijk dilemma te staan: houden ze ‘hun’ Theo, die ze tweeënhalf jaar hebben opgevoed? Of claimen ze David, hun biologische zoontje, dat nu bij een ander stel woont? En wat vindt het andere ouderpaar, Miles en Lucy, eigenlijk van deze ingewikkelde situatie?

Helemaal kapot

“Het nieuws breekt Petes hart”, vertelt hoofdrolspeler James Norton, bekend van series als Grantchester en Happy valley. “Hij is er helemaal kapot van. Hij heeft na Theo’s geboorte zijn baan als journalist opgegeven om fulltime voor hem te zorgen, zodat Maddie haar restaurant kon blijven runnen. Zijn leven draait inmiddels volledig om hun zoontje. Dus als hij ontdekt dat het jongetje niet van hem is maar van een ander, voelt dat alsof de grond onder zijn voeten wordt weggeslagen.”

Opdringerig

In eerste instantie lijkt het erop dat Pete en Maddie en de ouders van David er samen uitkomen. “Ze besluiten gezamenlijk om de kinderen te houden en alles te laten zoals het is.” De ouderparen maken goede onderlinge bezoekafspraken, maar al snel wordt Miles, de andere vader, steeds opdringeriger. Vervolgens is het nog maar de vraag of hij werkelijk zulke goede bedoelingen heeft. “Playing nice daagt kijkers uit na te denken over wat zij zelf zouden doen in een vergelijkbare situatie. De spannende gebeurtenissen zorgen ervoor dat ze op het puntje van hun stoel zullen zitten.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 18. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Patrick Bremmers

Jennifer Hoffman speelt in het tweede seizoen van ziekenhuisserie ‘Dag & nacht’ Linda, het hoofd van de afdeling Kindergeneeskunde. Ze hield het niet droog: ‘Zeggen dat een kindje was overleden, kon ik niet aan.’

Waarom zei je ja tegen ‘Dag & nacht’?

“Toen het eerste seizoen in 2023 werd aangekondigd, dacht ik: alweer een ziekenhuisserie, zijn we daar niet een beetje klaar mee? Maar toen ik de serie zag besefte ik dat Dag & nacht echt wel een stapje beter is dan het gros van de Nederlandse ziekenhuisseries. Dus ik ben erg trots dat ik er nu deel van uitmaak. De serie komt heel realistisch over. Er was een screening van het tweede seizoen voor medisch personeel, en een kinderarts zei na afloop: ‘Door Dag & nacht hoef ik minder aan mijn omgeving uit te leggen wat ik precies doe’. Dat vind ik een groot compliment.”

Hoe verliep je auditie?

“Ik zat op dat moment bij mijn schoonmoeder in Amerika, dus ik moest een auditietape van mezelf maken. Ik kreeg negen pagina’s tekst opgestuurd. Die heb ik dagenlang geleerd, om de medische termen makkelijk uit mijn mond te laten rollen. Toen ik het uiteindelijk ging opnemen met m’n telefoon wilde ik er zo ‘arts-achtig’ mogelijk uitzien. Ik droeg een dunne witte badjas, mouwen opgerold. Met een wasknijper had ik een visitekaartje aan het borstzakje vastgemaakt en ik liep met een clipboard onder de arm. Ik had er lol in, maar het moest natuurlijk niet te lollig overkomen. Het filmpje stuurde ik op en twee dagen later hoorde ik dat ik het was geworden.”

Hoe zou je jouw personage Linda omschrijven?

“Het eerste woord dat in mij opkomt is ‘professioneel’. Linda leeft voor haar werk. Niet alleen vindt ze het redden van de patiëntjes belangrijk, maar ook het communiceren met de ouders en met iedereen op de afdeling. Linda vindt dat het privéleven thuisgelaten moet worden. Tot een familielid het ziekenhuis bezoekt in verband met een medisch probleem. Dan merkt Linda dat ze zich niet kan houden aan haar eigen eis om privé en werk gescheiden te houden.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 18. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Joes Brauers speelt een hoofdrol in ‘De vuurwerkramp’, een vierdelige dramaserie over de tragedie die 25 jaar geleden plaatsvond in Enschede. ‘Deze gebeurtenis mag niet als een voetnoot de geschiedenis ingaan.’

Joes, toen de ramp plaatsvond lag jij nog in de luiers; je hebt er destijds dus niets van meegekregen. Hoe heb jij je op deze serie voorbereid?

“Ik heb er later natuurlijk wel over gehoord, maar hoe het allemaal precies zat wist ik ook niet. Daarom heb ik veel programma’s gekeken, waaronder Na de klap, een indrukwekkende documentaire van Tom Kleijn. Verder sprak ik met mensen die de ramp van nabij hebben meegemaakt. Inwoners van Roombeek en omgeving, maar ook brandweermannen; zij vertelden wat voor heftige impact de ramp had op het korps. Ik heb de verhalen dus vanuit verschillende perspectieven gehoord en dat hielp om er een goed inzicht in te krijgen, want het is toch iets onvoorstelbaars.”

Kun je iets vertellen over de rol die jij vertolkt?

“Ik speel Paul, een jonge agent uit Roombeek, een hechte volkswijk waar iedereen elkaar kent. Paul voelt zich verplicht om zijn gemeenschap te helpen, maar hij wil ook graag dat men hem ziet als een redder in nood. Hij is een lieve, goedhartige jongen die plotseling wordt geconfronteerd met een ramp die zijn waakzaamheid en dienstbaarheid enorm op de proef stelt. Dat valt hem zwaarder dan hij dacht; hij is er niet goed tegen opgewassen.”

Vonden de mensen die jij sprak het makkelijk om hierover te praten?

“De mensen die ik sprak werkten ook aan deze serie mee als bijvoorbeeld figurant of crewlid. Zij wilden graag hun verhaal vertellen, maar ik weet ook dat veel betrokkenen er nog steeds niet over willen praten, voor hen is het nog altijd te pijnlijk. Dat begrijp ik heel goed. Veel mensen wachten na al die jaren nog steeds op antwoorden en daarnaast is er veel pijn, doordat hen groot onrecht is overkomen. Het was overmacht, en dan is het lastig om je recht te halen als het gaat om verzekeringen.”

Het hele interview leest u in de Televizier van week 17. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Wilma Groot

Drie getrouwde koppels zijn al tijden met elkaar bevriend en gaan regelmatig samen op vakantie. Dan blijkt tijdens een weekendje weg dat één van de stellen op het punt staat te gaan scheiden. Het nieuws slaat in als een bom en brengt vriendschappen en relaties aan het wankelen.

The four seasons is een tragikomische serie in acht delen, met bekende acteurs als Steve Carell, Tina Fey en Colman Domingo in de hoofdrollen. De reeks is gebaseerd op de gelijknamige film uit 1981 van en met Alan Alda, die in deze versie ook even zijn gezicht laat zien.

Alle afleveringen staan vanaf 1 mei op Netflix.

Dit en meer leest u in de Televizier van week 17. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

De koninklijke familie viert Koningsdag in Doetinchem, en in het hele land viert de bevolking het feest mee. Waar komen alle tradities zoals oranjebitter, tompoezen en de vrijmarkt vandaan?

Oranjebitter

Dit is een typisch koningsdagdrankje en het is niet alleen toepasselijk vanwege de knaloranje kleur. Vier eeuwen geleden ontstond de likeur om de overwinningen van Frederik Hendrik, prins van Oranje, te vieren.

Koningsdag

Sinds 1815 is er al een nationale feestdag. Op Waterloodag (18 juni) vierde Nederland destijds de overwinning op Napoleon. Het koningshuis was er al bij betrokken. Koning Willem I organiseerde harddraverijen en reikte een gouden zweep uit. Vanaf 1885 volgde Prinsessedag op 31 augustus, de verjaardag van prinses Wilhelmina. Nadat haar vader, koning Willem III overleed, werd Wilhelmina koningin en veranderde de naam in Koninginnedag.

Oranje tompoes

De verkoop van tompoezen explodeert in de dagen rondom Koningsdag. Het lastig te eten gebakje is enorm populair geworden sinds de geboorte van Willem-Alexander. De koninklijke familie vierde dat niet alleen met beschuit met blauwe muisjes, maar ook met oranje tompoezen. Sindsdien viert heel Nederland dat mee.

Dit en meer leest u in de Televizier van week 17. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

‘Geef me de vrijheid’ koppelt verhalen uit de Tweede Wereldoorlog aan hedendaagse oorlogsverhalen van kinderen. Presentatrice Anne-Mar Zwart vertelt erover.

Geef me de vrijheid is een groots opgezet liveprogramma van de EO en War Child, dat oorlogsverhalen uit het heden combineert met verhalen uit de Tweede Wereldoorlog. Thomas Cammaert speelt een centrale rol, als ‘Soldaat van Oranje’ Erik Hazelhoff Roelfzema. Hij heeft scènes opgenomen op plekken uit diens leven. Die zijn te zien, net als beelden van kinderen die nu in oorlog opgroeien, in Oekraïne, Gaza of Zuid-Soedan. Anne-Mar Zwart presenteert het programma. “Ik wil de kijkers, jong en oud, bewust maken van de impact van oorlog en het belang van vrede.”

Nietsdoen is geen optie

Daarmee wil ze ook laten zien dat het mogelijk is krachtig en moedig te zijn als je leven in één klap verandert door oorlog. Dat nietsdoen geen optie is, toen niet en nu ook niet. “Het zijn inspirerende verhalen. We willen dat kijkers meeleven en zo de verbinding leggen tussen wat er tijdens de Twee Wereldoorlog gebeurde en wat er nu in de wereld aan de hand is.” In het programma is ook ruimte voor muziek: “Onder anderen Chef’Special treedt op, en Ernst Jansz met zijn dochter Luna. Verder komen Hanneke Groenteman en Marga van Praag aan het woord.”

Om eten vragen

Zwart vindt het een mooi programma om te maken, vooral omdat ze zich de verhalen van haar grootouders over de Tweede Wereldoorlog nog goed voor de geest kan halen. “In de hongerwinter is mijn oma samen met haar zus van Hilversum naar Groningen gefietst. Ze gingen daar bij boeren langs om eten te vragen. Dat is nogal een eind, zeker op fietsen met houten banden. En mijn opa heeft ondergedoken gezeten. Er kwamen Duitsers in huis en die hebben door de vloer geschoten, om te kijken of er niemand onder verstopt lag. Nu ik ouder word, begrijp ik steeds meer hoe heftig dat moet zijn geweest.” Dat Geef me de vrijheid juist bescherming en ondersteuning wil bieden aan oorlogskinderen vindt ze heel belangrijk: “Sinds ik zelf kinderen heb, voel ik iets dat ik voorheen nog niet kende. Als moeder wil ik mijn zoon en dochter beschermen voor alles en nog wat in het leven. Hierdoor raken de beelden van kinderen in oorlog me extra diep, ze boren een bijzondere laag aan in mijn ziel.”

Het hele interview leest u in de Televizier van week 16. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer.

Phil (Lindsay Duncan) en Ken (Clarke Peters) waren in hun tienerjaren een stelletje en zien elkaar als zeventigers terug op een begrafenis. Samen met hun oude vrienden Tom, David en Marion sluiten ze een pact: als één van hen door ziekte in een uitzichtloze toestand belandt, zullen de anderen zorgen voor een snel en waardig levenseinde.

In de Britse miniserie Truelove heeft die belofte grote gevolgen als Tom te horen krijgt dat hij ongeneeslijk ziek is en Marions geest haar in de steek laat. Ondertussen blazen Phil en Ken hun oude romance nieuw leven in. De hele serie staat op 24 april op NPO Plus

Dit en meer leest u in de Televizier van week 16. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Het slot van het negentiende seizoen van ‘Flikken Maastricht’ betekent ook het einde van het duo Eva van Dongen & Floris Wolfs. De rechercheurs kenden veel gedenkwaardige momenten samen.

Hallo, ik ben Wolfs, je nieuwe partner.” Floris Wolfs (Victor Reinier) maakt in 2007 kennis met zijn collega Eva van Dongen (Angela Schijf) in Flikken Maastricht. “Ik weet van niks”, aldus Eva die liever haar eigen plan trekt en niet zit te wachten op een Amsterdamse rechercheur die het ongetwijfeld allemaal beter weet. Korpschef Flamand is onverbiddelijk: “Wolfs is je nieuwe partner.”

Dampende nacht

In het slot van het tweede seizoen is Eva slachtoffer van een ontvoering door witwassers die het gemunt hebben op het restaurant van haar liefdespartner Frank. Wolfs zet de achtervolging in en weet Eva te bevrijden. De goede afloop eindigt met een dampende nacht tussen de lakens. Daar blijft het bij, want Eva en Frank gaan – tot frustratie van Wolfs – trouwen. Maar diezelfde criminelen vermoorden Frank op de bruiloft.

Tot inkeer

In seizoen 4 verslechtert de relatie tussen Eva en Wolfs nadat hij zijn partner bij een riskante operatie in de steek heeft gelaten. Eva wil liever met nieuwe collega Daan de Vos (Thomas Acda) werken, maar hij heeft snode plannen. Hij wil wraak op Wolfs, die hij verantwoordelijk houdt voor de zelfmoord van zijn zus. De Vos hangt Wolfs op, neemt de benen, maar de tot inkeer gekomen Eva is op tijd om Wolfs te redden.

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 16. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Joost Aertssen