Al meer dan vijftien jaar duikt Verborgen verleden in de familiegeschiedenis van BN’ers. Eindredacteur Carry Waalderbos maakt heel wat mee tijdens de opnames. ‘Het leek wel een scène uit Harry Potter.’

Lijst met BN’ers

Inmiddels laat het programma al meer dan vijftien jaar de geschiedenis van bekende Nederlanders zien via de verhalen van hun voorouders. Waalderbos is vrijwel vanaf de start betrokken bij het programma en het zoeken naar zulk soort informatie, eerst als redacteur en later als eindredacteur. De zoektocht begint met de BN’ers. In samenspraak met de omroep wordt een zo divers mogelijk lijstje samengesteld: “man, vrouw, jong, oud, acteurs, zangers, presentatoren.” Als het lijstje klaar is worden de hoofdpersonen benaderd, dit seizoen onder anderen Eva Crutzen, Edsilia Rombley en Malou Gorter. Als de beoogde hoofdpersonen mee willen doen, gaan Waalderbos en haar collega’s op zoek naar verhalen over hun voorouders. Bijvoorbeeld in de kwartierstaat, een stamboom aangeleverd door het CBG | Centrum voor familiegeschiedenis. Zo’n kwartierstaat kijkt ongeveer tweehonderd jaar terug en naast de namen van voorouders staan er ook geboortedata, overlijdensplaatsen, overlijdensdata en huwelijken bij. “Soms ook beroepen, als die tenminste opgetekend zijn.” Dat overzicht wordt door het team vakkundig uitgeplozen. “Samen met de informatie uit het voorgesprek kijk je dan naar wat er opvalt. Waar zitten opvallende verhalen, wat zijn bijzondere voorouders? Eigenlijk zoek je altijd naar de afwijkende zaken. Of wat juist zo opvallend vaak voorkomt dat het bijzonder wordt.” Dit seizoen dook de redactie bijvoorbeeld in de voorgeschiedenis van Erben Wennemars. Zijn voorouders woonden bijna allemaal in Dalfsen waar hij zelf ook geboren is. “Dat is een mooi thema, want dat komt niet vaak voor. Maar tegelijkertijd zoeken we dan ook naar voorouders die niet uit Dalfsen afkomstig waren, of geen boer.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 3. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

In de zesdelige misdaadserie Alpha 00 speelt Sallie Harmsen de teamleider van een speciale politie-eenheid die continu onder grote druk staat. Elke aflevering is geregisseerd door een andere jonge regisseur.

Wat voor serie is ‘Alpha 00’?

“Het is een misdaadserie die een hechte politie-eenheid volgt die opereert als direct inzetbaar interventieteam. Elke aflevering is er een nieuwe zaak met enorme urgentie, zoals een vermist kind of een gijzelingssituatie. De personages staan continu onder grote druk en er is constante spanning. Het is dus geen klassiek detectiveverhaal dat rustig toewerkt naar een ontknoping. Juist dat hoge tempo en die tijdsdruk maken het zo bijzonder.”

De titel verwijst naar het mobiele commandocentrum van waaruit de eenheid opereert. Hoe was het om vooral vanuit zo’n plek te spelen?

“Die commandopost was volledig gebouwd in de studio. Op een gegeven moment kenden we iedere centimeter van die ruimte; we zaten er soms tien uur achter elkaar scènes te spelen. Dat was af en toe best beklemmend. Tegelijkertijd was het een heel fijne plek om te werken, omdat we met zo’n leuke groep acteurs waren. Dat maakte het intens, maar ook heel gezellig.”

Je speelt hoofdpersoon Diana. Wat voor iemand is zij?

“Diana is de teamleider en ze is enorm gedreven. Ze draagt trauma’s met zich mee die ze probeert te compenseren door alles perfect te doen. Dat maakt haar ambitieus en scherp, maar ook obsessief. Haar werk is alles voor haar; ze offert er heel veel voor op. Dat spanningsveld tussen kracht en kwetsbaarheid maakt haar interessant om te spelen.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 3. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Ernest Marx

Met The winner takes it all presenteert Hélène Hendriks haar eerste grote showprogramma. Artiesten uit alle muziekgenres nemen het tegen elkaar op. ‘Het voelt alsof ik de hele dag gratis naar concerten ga.’

Het is zeven uur ’s avonds als Hélène Hendriks aan de telefoon komt. Ze zit op de redactie van Vandaag inside, waar ze om half tien aanschuift als tafeldame. “Ik ga straks de visagie in en bereid me nu voor op de uitzending. Ik neem al het nieuws door. Waarschijnlijk komt een heleboel niet aan bod vanavond, maar ik moet wel weten wat er speelt.” Die gedegen voorbereiding tekent haar.

Waar heb je die werkethiek geleerd?

“Die is heel normaal binnen ons gezin. Mijn ouders hebben mijn zussen en ik altijd geleerd om hard te werken. ‘Je wordt ervoor betaald, dus dan moet je ook leveren.’ Dat betekent dat ik me goed voorbereid op alles wat ik doe en me inlees in de gasten; ik kom niet weg met gezellig een vraagje stellen. Als ik voor de uitzending in de spiegel kan kijken en tegen mezelf kan zeggen ‘ik heb er alles aan gedaan’, is het goed. Daardoor presenteer ik ook heel ontspannen.”

Je nieuwe presentatieklus is ‘The winner takes it all’. Wat is dat voor programma?

“Het is een muzikale spelshow met Waylon als het vaste jurylid. Hij wordt elke aflevering bijgestaan door twee BN’ers. Op een grote ledvloer staan artiesten in hun eigen vak en ze dagen de persoon naast hen uit tot een muzikaal duel. De winnaar krijgt het vak van zijn opponent erbij. De artiesten zijn heel divers: een operazanger kan het opnemen tegen een volkszanger. Ik vind het leuk om te presenteren; het voelt alsof ik de hele dag gratis naar concerten ga.”

Zei je direct ja toen ze je vroegen?

“Ik heb er afgelopen zomer een tijd uitgelegen vanwege een operatie, terwijl ik twaalf weken achter elkaar had moeten vlammen met De oranjezomer. Van Talpa hoefde ik me alleen op mijn herstel te concentreren; ik kreeg al die tijd gewoon doorbetaald. Superlief van ze, daarom wilde ik graag de verloren uren inhalen. Toen ze met The winner takes it all kwamen, heb ik meteen ja gezegd.”

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 3. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

‘Sporen van slavernij’ gaat met prinses Laurentien naar Java. De prinses heeft Indisch bloed, en met name haar vrouwelijke voorouders hebben zware levens geleid in voormalig Nederlands-Indië.

Geboren
Petra Laurentien Brinkhorst kwam op 25 mei 1966 ter wereld in Leiden. Ze is de dochter van Laurens Jan en Jantien Brinkhorst. Via haar tweede naam is ze dus vernoemd naar beide ouders. Ze nam die in haar tienerjaren als roepnaam aan.

Opleiding
Laurentien studeerde geschiedenis in Groningen, politieke wetenschappen in Londen en journalistiek in Californië. Haar afstudeerscriptie daar ging over straatprostitutie in San Francisco.

Oranje
De familie Brinkhorst en het koninklijk huis kennen elkaar al langere tijd. Vader Laurens Jan was staatssecretaris en minister in meerdere kabinetten, moeder Jantien was huisgenoot van prinses Beatrix in hun studententijd in Leiden.

Constantijn
Laurentien kreeg in 1995 een relatie met Constantijn, de jongste zoon van Beatrix. Ze trouwden in 2001 en kregen drie kinderen: Eloise, Claus-Casimir en Leonore.

Familiegeschiedenis
Zowel Laurentiens vader als haar moeder heeft Indisch bloed. In Sporen van slavernij gaat de prinses op Java op zoek naar de verhalen van haar voorouders. Ze stuit op een geschiedenis vol onrecht en ongelijkheid.

Dit en meer leest u in de Televizier van week 1. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Richard Roosenboom

Het hart of het hof? Dat is de vraag waarom het draait in ‘Harald & Sonja: A royal dilemma’. Deze dramaserie volgt de Noorse kroonprins Harald, die in 1959 verliefd wordt op een burgermeisje.

Aan het einde van de openingsaflevering van Harald & Sonja: A royal dilemma zitten de Noorse koning Olav en zijn zoon Harald samen aan tafel. “Er zullen situaties komen waarbij je plicht in botsing komt met wat je zelf zou willen”, krijgt de kroonprins te horen van zijn vader. “Maar je plicht komt op de eerste plaats. Altijd.”

Dat komt vrij beroerd uit voor de verlegen Harald (Sindre Strand Offerdal): hij heeft zijn hart verloren aan burgermeisje Sonja (Gina Bernhoft Gørvell), een kledingverkoopster die hem niet naar de mond praat en wars is van koninklijke protocollen. Ze hebben elkaar bij toeval ontmoet, tijdens een etentje van gemeenschappelijke vrienden. Toen ze daar aan de praat raakten, sprong de vonk meteen over.

Stiekeme zoenen

Daarna volgen geheime ontmoetingen, stiekeme zoenen en uitjes die onder de radar van de pers moeten blijven. De liefde ontluikt, de dreigende donderwolk van het conservatieve Noorse hof ten spijt. Want die is er. In de Europese koningshuizen van midden vorige eeuw trouwden kroonprinsen nou eenmaal met prinsessen, en zeker niet met burgermeisjes. Olav heeft zelfs al een huwelijkspartner voor zijn zoon op het oog, de Griekse prinses Sofía, tevens Haralds achternicht. Tijdens een tergende kennismakingswandeling blijkt dat de kroonprins niet bepaald vrolijk wordt van dat vooruitzicht. Overwint echte liefde dan alles?

Dit en meer leest u in de Televizier van week 1. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Richard Roosenboom

2026 is voor deze bekende Nederlanders nu al gedenkwaardig. Ze hebben iets overwonnen, gaan een nieuw avontuur aan of oogsten wat in 2025 gezaaid is.

Gerard Joling

Met 65 jaar afgeschreven? Zeker niet. Gerard Joling won zelfs de ‘jeugdige’ Televizier-Ring Online videoserie 2025 met zijn vlogs, waarop hij in korte filmpjes op droogkomische wijze zijn dagelijks leven laat zien. Jong en oud houdt van hem, en de sympathieke zanger heeft veel zieltjes gewonnen met zijn (h)eerlijke realityserie Only Joling, waarvan in 2026 seizoen 2 komt. Joling dendert gewoon door: “Het is toch om te gieeeeren!”

Bente

Nog niet lang geleden, om precies te zijn eind augustus 2025, was de reactie op de naam Bente Fokkens: “Bente wie?” Maar deze jonge zangeres kwam, zag en overwon vorig jaar in Beste zangers, met haar gloedvolle vertolkingen van bekende nummers van collega’s. Zelfs voor opera draaide ze haar hand en stembanden niet om. Sindsdien is Bente een ster, en zal ze haar reputatie in 2026 consolideren als ‘beste zanger(es)’ met onder andere een concerttour.

Johanna ter Steege

Ze zal het als nuchtere Twentse nooit zelf zeggen, maar sinds haar debuut in de thriller Spoorloos (1988) is Johanna ter Steege al vier decennia lang een van de beste actrices van Nederland, met gelauwerde (inter)nationale rollen. Met het team waarmee Ter Steege de hit De beentjes van Sint-Hildegard maakte, komt ze in 2026 met Koude kant, Wederom een film met een lach en een traan, gesitueerd in haar Twente. Koude kant? Wij dragen Johanna juist een warm hart toe.

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 1. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

In Frans & Mariska, stellen op de proef trekken Frans en Mariska Bauer met bekende koppels door Spanje. Op die manier willen ze uitvinden of overwinteren in het zuiden bij hen past.

Hoe is het idee voor ‘Frans & Mariska, stellen op de proef’ ontstaan?

Frans: “Het afgelopen jaar hebben we ons leven onder de loep genomen. We worden ouder, onze jongens vliegen uit, het lege-nestsyndroom dreigt. Wat willen we en verschilt onze situatie van andere stellen die we kennen? Spanje is een prachtig land om onze oude dag door te brengen, maar past een huisje in het buitenland bij ons? Dat gaan we onderzoeken, samen met onder meer Danny en Jenny de Munk, Bas en Tooske Ragas en John de Bever en Kees Stevens.”

Hoe beviel Spanje?

Frans: “Het gezegde luidt ‘Leven als God in Frankrijk’, maar wakker worden onder de Spaanse zon is ook een droom. Je hoeft Nederland daar echt niet te missen, maar of we er nu al aan toe zijn om te emigreren? We zijn nog zó verknocht aan Fijnaart.”

Mariska: “Het is grappig om te zien dat Nederlanders die in het buitenland wonen elkaar allemaal opzoeken. We kwamen daar echt in een soort enclave terecht.”

Kunnen jullie eigenlijk wel weg uit Nederland nu er een kleinkind op komst is?

Mariska: “Dat wisten we tijdens de opnames nog niet, maar het speelt zeker mee. We willen daar eigenlijk niets van missen.”

Frans: “Nu we ouder worden, ligt de focus steeds meer op ons gezin. Ik moet vaak aan mijn ouders denken, aan hoe geweldig zij het vonden om opa en oma te zijn. Dat wordt voor ons lastig als we verder weg zitten… Even mee naar zwemles is er dan niet bij.”

Hoe vieren jullie Kerst?

Mariska: “Kerstavond is iedereen bij ons, dan gaan we kaasfonduen. Gourmetten doen we niet meer, dan wordt het plafond vies. En we geven elkaar cadeautjes. Op Eerste Kerstdag gaan we met de hele familie uit eten; Tweede Kerstdag hebben we hoogstwaarschijnlijk het rijk alleen. Dat wordt een lekkere pyjamadag, maar misschien verrast Frans me met een zelfgemaakt diner?”

Frans: “Sommige dingen moet je niet willen, haha.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 51/52. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jef Willemsen

De eerste reeks van Woeste grond leverde meteen een nominatie voor de Gouden Televizier-Ring op. Bij de start van het derde seizoen analyseren bedenker Johan Nijenhuis en actrice Peggy Vrijens (foto: 3e van links) het succes.

Deze week een jaar geleden, op 23 december 2024, maakte Nederland kennis met Woeste grond. Bedenker Johan Nijenhuis, geboren en getogen in Twente, zag een paar jaar eerder al de potentie van een regioserie. “Het was de tijd van de grote stikstofprotesten en de eerste verkiezingszeges van de BBB. Nederland vroeg zich af: Waarom zijn de boeren zo boos? Ik wilde met Woeste grond inzichtelijk maken hoe het is om anno nu boer te zijn. Aan de hand van drie generaties onder één dak, die allemaal hun eigen kijk op dingen hebben.”

Peggy Vrijens speelt de rol van Vera, de ex-vrouw van hoofdpersoon Dinant Ottink, moeder van drie kinderen. “Ik vond het heerlijk om mijn tanden te zetten in een grote, langlopende rol. En dan ook eentje die ik niet vaak speel. Ik sta vooral bekend om blije personages en Vera is eigenlijk kapot. Aan het begin van de serie gaat ze scheiden van Dinant. Daarmee zet ze het leven van haar kinderen en de toekomst van het familiebedrijf op zijn kop. Vera is in het begin van de reeks dus niet heel sympathiek. Ik vond het fijn om zo’n personage toe te laten en door te ontwikkelen; later in de serie worden Vera’s zachte kanten gelukkig ook zichtbaar.”

Herkenbaar

Woeste grond werd een hit, niet alleen op het platteland, maar ook in de Randstad. Er zijn meerdere redenen voor dit succes. Herkenbaarheid is er daar een van, zegt Vrijens. “Naast actuele thema’s als de stikstofcrisis en de verduurzaming van een boerenbedrijf, zit er ook huis-tuin-en-keukendrama in. Een zoon die ontspoort, een dochter die zwanger raakt, de conflicten die tussen de oude en jonge generatie spelen. Daarom kijken veel families samen, omdat iedereen zichzelf wel in een van de personages kan herkennen.” Nijenhuis vult aan: “Het is ook heel fijn om naar een familie te kijken die er voor elkaar is. Drama maken met een stel rotzakken is makkelijk; ik kan zo een script vol conflicten schrijven, maar daar zou ik zelf niet avond aan avond naar willen kijken. Ik vind een oma die er begrip voor heeft dat haar kleindochter een regenboogvlag ophangt veel warmer en realistischer dan eentje die daar boos om wordt.” Een andere reden voor de populariteit is de streektaal. De familie Ottink spreekt grotendeels het Nedersaksisch dialect. Dat is belangrijk, volgens Nijenhuis. “Omdat kijkers daardoor iets extra’s meekrijgen, dat maakt het interessant. Soms ondertitelen we het Nedersaksisch met opzet letterlijk. ‘Oonder ’n droad hen vrett’n’ vertalen we als ‘Onder de draad heen vreten’. Een neerlandicus zou daar ‘een scheve schaats rijden’ of ‘vreemdgaan’ van willen maken, maar dat vind ik saai. Laten we blijven zoeken naar de rijkdom in taal. En natuurlijk mogen mensen lachen om die soms wat kneuterige uitdrukkingen.” Vrijens snapt dat. “Ik spreek zelf ook een streektaal, het Maastrichts. Streektalen en dialecten spreken voor mij heel erg tot de verbeelding. Ze geven een gevoel van verbondenheid, zorgen ervoor

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 51/52. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Na 2021 is dit jaar de tweede keer dat Peter Pannekoek de oudejaarsconference mag doen. Daar is hij trots op.

Wat heb je geleerd van je eerste oudejaarsconference, in 2021?

“Dat het geen enkel nut heeft hem een naam geven! Die show had de titel ‘Nieuw bloed’, maar iedereen noemde hem gewoon ‘de oudejaarsconference’. En dat het tot september duurt om te weten wat voor jaar het is. Dan pas zit je er diep genoeg in. Wat ik ook heb geleerd, is dat je politiek nieuws pas in december op waarde kunt schatten, dan weet je wat beklijft. Het was bijvoorbeeld een maand geleden nog groot nieuws dat informateur Hans Wijers was opgestapt, maar dat is inmiddels alweer weggezakt. Voor veel mensen voelt het nieuws uit december bepalend, omdat dat vers in hun geheugen ligt. Daar moet ik ook weer een beetje mee uitkijken: het is een oudejaarsconference, geen decemberconference.”

Was 2025 vanuit oudejaarsconference-oogpunt een goed jaar?

“Er gebeurde hartstikke veel in de wereld. Het was een intens, heftig jaar. Over de oorlog in Oekraïne zijn mensen redelijk eensgezind, maar de Gazaoorlog is een lastig onderwerp. Mensen die het opnemen voor de ene partij worden er meteen van beschuldigd dat ze de ander het liefst zouden uitroeien. Daar zit een totaal krankzinnige hoogspanning op. Het is dat ik de oudejaarsconference doe, anders had ik de krant ook wel eens weggelegd.”

Merk je bij de try-outs welk nieuws niet werkt?

“Donald Trump is een zwart gat voor komedie. Die man is zo extreem, hij is zijn eigen parodie. Als ik vorig jaar had gezegd: ‘Wat gaat Trump proberen… Groenland kopen?’ was dat een grappige overdrijving geweest, maar afgelopen jaar heeft hij écht geprobeerd Groenland te kopen. Mensen zijn sowieso murw gebeukt door bizar nieuws. Neem de voortvluchtige crimineel Bolle Jos, die een relatie én een kind heeft met de dochter van de president van Sierra Leone. Als ik dat vertel, zie ik mensen kijken: ‘O ja, wat een raar verhaal eigenlijk’. Er gebeurt zoveel raars, dat het niet meer als raar binnenkomt.”

Sta je op de schouders van oudejaarsconference-giganten als Wim Kan, Freek de Jonge en Youp van ’t Hek?

“Ik sta niet zozeer op hun schouders; ik voel het gewicht van een geweldige en prachtige traditie óp mijn schouders. In Nederland hebben we niet zoveel tradities. De molens zijn bijna verdwenen, we dragen geen klompen meer… Maar als een van de weinige landen ter wereld hebben wij een oudejaarsconference. Waarbij we op de bank zitten, de televisie aanzetten en kijken naar iemand die op humoristische manier het voorbije jaar doorneemt. Vervolgens gaan we fris een nieuw jaar in, als een culturele nieuwjaarduik. Ik vind het een voorrecht om deel uit te maken van die traditie.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 51/52. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Marlijn Weerdenburg speelt Bobbie Cratchi in ‘Scrooge live’, een muziekspektakel dat aandacht vraagt voor kinderarmoede. Dat onderwerp gaat haar aan het hart. ‘Het is hartverscheurend als kinderen te kleine schoenen dragen.’

Wat is er zo mooi aan jouw personage in ‘Scrooge live’?

“Het is een heerlijk dramatische rol. Bobbie Cratchit is een moeder met een ziek kind, ze kan de huur niet meer betalen en wordt uit haar huis gezet. Ze werkt voor de gierige Ebenezer Scrooge, gespeeld door Patrick Stoof. Hij heeft totaal geen oog voor haar problemen. Ik mag in een kleine arbeiderswoning in Arnhem een prachtig lied van Toon Hermans zingen: ‘Als de liefde niet bestond’. Naast de rol geniet ik van de fijne spanning van het live presteren, en van het samenwerken met de enorme cast en crew.”

‘Scrooge live’ is gebaseerd op de klassieke novelle ‘A Christmas carol’ van Charles Dickens. Waarom is dit ruim 180 jaar oude verhaal nog steeds relevant?

“Wat ik er heel mooi en belangrijk aan vind, is dat het laat zien dat mensen wél in positieve zin kunnen veranderen. Ebenezer Scrooge is een hardvochtige, mensenhatende vrek die uiteindelijk beseft dat het delen van zijn rijkdom iedereen blijer maakt, hemzelf ook.”

Een mooie conclusie.

“We moeten nooit denken: laat die persoon maar, die zit te vast in een negatieve denkspiraal. Nee, iedereen kan veranderen, ook in de huidige hardvochtige wereld. Dat vind ik er enorm hoopgevend aan.”

Je hebt zelf twee zoons. Raakt het doel van ‘Scrooge live’ – aandacht vragen voor kinderarmoede in Nederland – je daarom extra?

“Ik heb een aantal filmpjes ingesproken voor Nationaal Fonds Kinderhulp. Dat emotioneerde me vreselijk. Ik vond het erg heftig om te lezen dat er in Nederland zoveel kinderen met te kleine schoenen en in te dunne jassen naar school gaan, omdat thuis niet de financiële middelen zijn om goede spullen voor ze te kopen. Voor een ouder is dat de grootste angst: dat je niet goed voor je kind kunt zorgen, hoe graag je ook wil. Dat is hartverscheurend.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 50. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer