Column

Column Peter van der Vorst: Fastfood

Soms kijk je programma’s waarvan het eigenlijk ‘not done’ is om ze te kijken als volwassen man. Een groot deel van het aanbod op RTL 5 valt onder die categorie.

Barbie en Roy Donders bijvoorbeeld, maar ook Ik heb Het nog Nooit Gedaan en Adam zkt. Eva. Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik met enige regelmaat én met plezier naar die programma’s kijk.

The Fashion Police op entertainmentkanaal E!, met comédienne Joan Rovers, is ook zo’n voorbeeld. Celebrities worden de hemel in geprezen óf (met humor) volledig de grond ingeboord wanneer ze een modeflater begaan. Maar dé hof­leverancier van dit soort ‘guilty pleasures’ is TLC.

De van oorsprong Amerikaanse vrouwenzender heeft het patent op programma’s waarin opmerkelijke karakters de hoofdrol ­spelen. Zo gaat Here comes Honey Boo Boo over een asociaal plattelandsgezin, waarin alles draait om de negenjarige ‘beautyqueen’ Alana die de hele familie in haar greep heeft. Het is plat en ordinair, maar om de een of andere duistere reden blijf ik toch hangen wanneer ik erlangs zap.

Dat geldt ook voor Cheer Perfection, waarin de zeer competitief ingestelde moeders van een clubje cheerleaders op de voet worden gevolgd. Natuurlijk zou het chiquer zijn om te zeggen dat ik alleen maar naar actualiteitenprogramma’s en kwaliteitsdrama kijk, maar dan zou ik liegen. Net zo min als ik iedere dag van de week alleen maar groenten en fruit eet. Ook ik werk af en toe een hamburger of patatje oorlog naar ­binnen. Die afwisseling is juist ­lekker. Dus met een uurtje fastfood-televisie per week is helemaal niets mis. Toch?!

Reageren