De boer zoekt (en wij kijken)

Iedere week stemmen zondagavond tussen de drie en vier miljoen mensen af op Boer zoekt vrouw. Dat is meer dan bij welk amusementsprogramma ook; alleen een enkele belangrijke voetbalwedstrijd trekt meer kijkers.

Je vraagt je toch af: waarom gaat één op de vijf Nederlanders er zondag om half negen 's avonds eens goed voor zitten? Waarom wil iedereen zien hoe verlegen, gesloten en soms nogal conservatieve mannen een helpende hand vragen bij het zoeken naar iemand die het leven op de boerderij wat aangenamer kan maken?

Is het de charme van het platteland, met mooie beelden van groene velden, koeien en bloemen? Is het de hartelijke, enthousiaste presentatie van Yvon Jaspers die de deelnemers altijd in hun waarde laat?

Is het het feit dat zowel de boeren als de vrouwen gewone, kwetsbare mensen zijn die je op elke hoek van de straat kunt tegenkomen en waarmee je dus meer kunt meevoelen dan met al die flitsende types die in de meeste andere datingprogramma's verschijnen?

Of is het toch die aloude spanning om te kijken 'of het wat wordt'?

Er is nou eenmaal weinig zo leuk als het kijken naar mensen die vlinders in hun buik hebben of beginnen te stralen zodra ze de ander zien. Het is dezelfde aantrekkingskracht als die van romantische films en boeken, met het grote verschil dat je daar vooraf al zeker weet dat het goed afloopt; dat valt bij Boer zoekt vrouw nog te bezien.

Want zelfs als je 800 brieven krijgt, zoals boer Jos dit jaar en boerin Agnes in de vorige editie, is het echt nog niet zeker dat daar de ware tussen zit...

Reageren