De omertà van de kunstwereld

Hedendaagse kunst is big business. De collectie Beautiful Inside My Head Forever van de Britse kunstenaar Damien Hirst bracht vorig jaar maar liefst 111 miljoen Britse ponden (125 miljoen euro) op tijdens een tweedaagse veiling.

De kopers? Volgens critici voornamelijk vrienden van Hirst die er belang bij hebben dat zijn werk kostbaar blijft. Journalist en kunstkenner Ben Lewis bekijkt deze verzakelijking van de kunstwereld met argusogen. Dat kan toch niet goed gaan?

Geen sinecure
In zijn documentaire The great art bubble, vanavond te zien in Close-up, legt hij het hoogtepunt (en onbedoeld ook de ondergang) van de hedendaagse kunsthandel vast. Dat was overigens geen sinecure, want geen enkele vooraanstaande galeriehouder, kunstkoper of kunstenaar wenste met Ben te praten.

Drie regels
"Ik werd constant belemmerd door wat ik alleen maar kan omschrijven als de Kunstwereld Omertà", schrijft Hirst. “Die geheimhoudingsplicht bestaat uit drie regels. Eén: iedereen uit de kunstwereld weigert met me te praten. Twee: degenen die me wél te woord staan, proberen te ontkennen dat het kopen en verkopen van kunst iets zakelijks is. En drie: deze mensen houden zich aan de ongeschreven regel dat kunstenaars of de markt nooit bekritiseerd mogen worden."

Zakelijke kant
Toch heeft Ben het voor elkaar gekregen dat we een mooi beeld krijgen van de zakelijke kant van de hedendaagse kunstwereld.

Reageren