Seks-tv

Dat de mens een gek wezen is, mag algemeen bekend zijn. Als voorbeeld voor deze stelling draag ik graag het volgende fenomeen aan: seks-tv.

Ja, je leest het goed. Niks om je voor te schamen, want het bestaat nou eenmaal. En daar zit hem meteen het gekke punt. Want ik ken níemand die óóit heeft gebeld naar de seksnummers die 's nachts te zien zijn.

Voor wie niet weet waar ik het over heb: alle commerciële tv-zenders vullen de nachtelijke uren niet met herhalingen van series, maar met het uitzenden van seksreclames en gekke seksprogramma's.

Dat zijn dus een hoop blote vrouwen die zo opgewonden mogelijk een telefoonnummer in beeld kreunen. Zo proberen ze mannen te verleiden om te bellen. De nummers zijn betaald, dus verdienen die bedrijven grof geld... om zo nog meer reclames te kopen.

Zoals ik al zei: ik ken niemand die wel eens belt. Dan vraag ik me af waar hier de crux zit. Want:

  • Als niemand die nummers belt... Waar halen ze dan het geld vandaan om steeds nieuwe reclametijd in te kopen?
  • Als er wél mensen zijn die bellen... Waarom hoor je daar nooit iemand over?

Ik ben misschien naïef, maar volgens mij zouden mannen onder elkaar nog best kunnen opscheppen over zo'n eerder gepleegd (seks)telefoontje. Immers: als mannen onder in het écht zoiets meemaken, schreeuwen ze het van de hoogste daken. Maar hier niet. Het blijft altijd stil, rond de seks-tv.

Gekke mensen zijn we toch. Kan iemand me vertellen hoe de mensen van de seks-tv hun geld verdienen?

Reageren