Winter-tv

Met liefde wil ik hier een pleidooi houden voor winter-tv. Nee: géén zomer-tv, maar tv in de winter. Want nú ervaren we de zomer-tv. En dat is niet fijn.

Buiten vechten zon en tropische buien om een plek op het podium. Het daglicht schrééuwt tot laat op de avond om aandacht. Vogels zijn overal en de natuur doet mijn ogen tranen van de hooikoorts.

Door mijn buurt rijdt een ijscokar die om de zoveel meter vrolijk zijn aanwezigheid met een bel laat horen. Het terrasje op de hoek laat tot klokslag middernacht een vrolijk geroezemoes door de straat weerklinken.

Mijn vrienden verdwijnen plotseling wekenlang, om terug te keren met verhalen over piramides, Golden Gate-bruggen, koraalriffen of kampeerboerderijen. En terwijl je zapt, zie je alleen maar de verbleekte decors van Knevel & Van den Brink en De zomer draait door, met dito presentatoren die eigenlijk níets hebben om over te praten.

Nee, dan de winter-tv.

Al vroeg op de dag is hij er. Hij heeft geen enkele concurrentie. Hij brengt je, terwijl donkere stormen buiten de straten leegblazen, pratende gezichten, bruggen, piramides en boerderijen waar mannen naar vrouwen zoeken.

Hij brengt je series, films en monumentale presentatoren. Hij brengt je informatie. Hij is er altijd, de-hele-avond-lang.

Hij is het lichtpunt in je winter. En ik omarm hem, die goede, fijne winter-tv. Languit liggend op de bank, met vrienden spannende films kijkend, lachend om grappige programma's.

Zomer-tv is maar kil en afstandelijk.
Winter-tv is pure liefde.

Flatscreen

Reageren