Een baas op de bas

Het uur van de wolf duikt in de zoektocht naar de gestolen basgitaar van Paul McCartney. De ex-Beatle staat bij het grote publiek meer bekend om zijn liedjes dan om zijn basspel. Onterecht.

In Het uur van de wolf: Paul McCartney en de vermiste bas draait het om de zoektocht naar de basgitaar van de ex-Beatle. In 1972 verdween dit instrument spoorloos. Ruim vijftig jaar later zit er plots schot in de zaak. Komt de bas boven water?

Eerlijk is eerlijk: het spelen van de bas in The Beatles was niet iets waar Paul McCartney om stond te springen. Maar toen bassist Stuart Sutcliffe in 1961 uit The Beatles stapte – een jaar voordat ze hun eerste single Love me do uitbrachten – nam Paul het instrument met frisse tegenzin over. Hij kocht in 1961 een Höfner-bas. Ook wel een vioolbas genoemd, vanwege de vioolvorm. De zijkanten waren daardoor identiek; dat wilde de linkhandige Paul graag. Een gewone linkshandige bas vond hij er ‘raar’ uitzien. Bij deze Höfner-bas zitten de vier snaren erg dicht op elkaar. Een noot lang aanhouden gaat niet, je vinger zit immers direct op de volgende snaar. Dat dwong Paul om snelle, melodieuze lijntjes te spelen. Deze basgitaar, te horen op vroege klassiekers als Please please me en All my loving, speelt de hoofdrol in Het uur van de wolf.

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 27. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer