Groningen op z’n grimmigst

De Duitse misdaadserie Tatort streek voor vier afleveringen neer in de provincie Groningen. Gaite Jansen speelt een Nederlandse agent. ‘Ik vind Groningen prachtig, maar in Tatort is het er kil en grimmig.’

Onderaan een dijk, op een modderig grasveld, staat een verzameling oude stacaravans. Deze troosteloze camping in Groningen is het startpunt van vier afleveringen Tatort: Over grenzen. Het is de plek waar de vermiste Duitse autohandelaar Joe Glauning voor het laatst is gezien. Daarom kamt de Hamburgse rechercheur Thorsten Falke (Wotan Wilke Möhring) de omgeving uit. Daarbij krijgt hij hulp van een Nederlandse collega, Lynn de Baer (Gaite Jansen).

In de caravan waar hij verbleef, vinden ze sporen van geweld. Een stukje verderop ligt zijn telefoon, met daarop mysterieuze berichten. Falke en De Baer vermoeden dat Glauning niet zomaar een autohandelaar is en dat de mocromaffia hem ontvoerd heeft. Dat is het begin van de voor de Duitse krimi zo typische zoektocht naar de waarheid. Maar nu dus op Nederlandse bodem.

Langs het Eemskanaal

Normaal gesproken speelt Tatort zich af in Duitsland, Zwitserland of Oostenrijk. Deze keer speelt Nederland een belangrijke rol, en dan vooral de provincie Groningen. De makers filmden bijvoorbeeld bij de Spilsluizen en het UMCG-ziekenhuis in Groningen-stad en langs het Eemskanaal in Farmsum. In Delfzijl stonden de camera’s bij cafetaria Doklanden, dat in de serie Super Snack heet. Ook het kantoor van Groningen Seaports zit in de serie. Normaal gesproken worden vanuit dat pand in Delfzijl de havens in de gaten gehouden, nu doet het dienst als politiebureau.

“Ik vind Groningen prachtig, ik kom er graag. Maar de makers kozen met opzet voor plekken die koud en onheilspellend aanvoelen”, vertelt Gaite Jansen. Tatort: Over grenzen gaat over internationale misdaad en de locaties zijn uitgezocht om precies die sfeer op te roepen. “De serie laat de grensregio zien, een doorgangsgebied dat vaak verlaten is. Alsof de wereld er ophoudt.”

Eén scène speelt zich precies op de grens af. Dat was de plek die de meeste indruk maakte. “We stonden op een viaduct boven de snelweg te turen of er een specifieke auto zou langskomen. Die plek voelde heel grimmig. Al dat verkeer dat met grote snelheid onder ons door raasde. Er was een tankstation, ik zag mensen stoppen en snel weer doorrijden. Geen mens bleef er lang; blijkbaar voelde niemand zich er thuis. Het was echt zo’n plek die onder je huid gaat zitten. Daar kwam bij dat het die dag flink waaide. Het was kil.” Deze troosteloze kant van Groningen bepaalt de sfeer van de afleveringen. “Een locatie is net zo’n groot onderdeel van het verhaal als de acteurs. Eigenlijk zijn al die plekken samen ook een personage.”

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 31. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer