Eva Eikhout doet mee aan een speciale aflevering van Maestro. Samen met Angela Groothuizen, Gerard Ekdom, Rick Paul van Mulligen en Hans Klok vraagt ze daarin aandacht voor het Liliane Fonds. Deze organisatie zet zich in voor kinderen met een handicap in de armste delen van de wereld. Iets wat Eva aan het hart gaat; zelf is ze geboren met korte armen zonder handen en korte benen zonder knieën, maar wel met voeten. Voor het interview belt Eva vanuit de auto. Niet vanaf de bijrijdersplek, maar achter het stuur. “Wees gerust, ik bel handsfree.”
Sorry voor mijn verbaasde vraag, maar hoe rijd jij auto? En hoe kom je bij de pedalen?
“Het is geen auto, het is zelfs een bus! Ik doe alles met een joystick: gas geven, remmen en sturen. Pedalen zijn dus niet nodig. Mijn bus is voor mij onmisbaar. Ik heb een invalidenkaart waarmee ik in mijn woonplaats Amsterdam gratis kan parkeren. Dat ik zelfstandig van A naar B kom, geeft me zoveel vrijheid. Zelfs een verkeersboete voelt als vrijheid. Want liever een boete dan geen rijbewijs.”
Is de vrijheid die je hebt ook de reden dat je ambassadeur bent van het Liliane Fonds?
“Ja, ik ben ambassadeur voor alle kinderen met een handicap wiens wiegje niet in Nederland stond, en die dus niet de kansen krijgen die ik wel heb gekregen. Iemand zonder beperking kan hier natuurlijk ook ambassadeur voor zijn, maar ik vind het belangrijk dat iemand van de doelgroep het ook is, zoals ik. Om het echte, authentieke verhaal te vertellen. Ik kan letterlijk laten zien hoe het is om te leven met een handicap. Ik vind het echt een eer om ambassadeur van het Liliane Fonds te zijn. Toen ze me voor Maestro vroegen, zei ik ook meteen ja, dat was absoluut vanzelfsprekend.”
Hoe ging het dirigeren je af?
“Ik ga niet liegen; ik vond het geweldig! Ik heb ritmegevoel, kan goed maathouden. Dat maakte het al minder moeilijk en zorgde ervoor dat ik er heel veel plezier in had. Ik dirigeer een stuk uit het klassieke ballet De Notenkraker van Tsjaikovski. Een dirigent is onmisbaar voor het orkest; de muzikanten gaan af op zijn gebaren. Dat voelde als pianospelen zonder de toetsen aan te raken. Het was bijna als toveren.”
Een dirigent zwaait expressief met de baton. Hoe doe jij dat?
“Ik heb het dirigeerstokje om mijn arm gebonden met een haarelastiekje. Of ik genoeg expressie in mijn spel leg, ga je zien in de uitzending. Het is aan de kijkers om te bepalen of ik het goed doe. Ik heb er in ieder geval ontzettend van genoten.”
Je hebt het vaak over de ‘uitdagingen’ die je in het dagelijks leven tegenkomt. Is dat een bewuste woordkeuze?
“Ja, want ‘problemen’ is een negatief woord, daar blijf ik van weg. Een uitdaging kun je aangaan, overwinnen. Dat past beter bij mij.”
Vind je dat je een lichamelijke beperking hebt, of is het woord ‘beperking’ – net als ‘probleem’ – te negatief?
“Ik ken eigenlijk geen andere term die de lading dekt. Ik vind het vervelender als mensen zeggen dat ik geen armen en benen heb. Ik heb ze wel, alleen zijn ze een stukje korter. Daarom heb ik mijn boek uit 2024 ook zo genoemd: Dit is geen boek van een meisje zonder armen en benen.”
Wat zijn je toekomstdromen?
“Ik zou het fantastisch vinden om een eigen talkshow te hebben. En ik hoop ooit moeder te worden. Dat zijn de twee stippen aan mijn horizon. Ik hoop dat ze uitkomen. Maar voor hetzelfde geld komen er heel andere dingen op mijn pad, waar ik nu nog geen weet van heb.”
Om in dromen te blijven: droom je weleens dat je volgroeide armen en benen hebt?
“Zeker. Ik droom regelmatig dat ik fiets of dat ik ren. Hoe ik daaruit wakker word? Niet verdrietig, juist altijd wel vrolijk en blij. Ik vind het leuk om erover te dromen, maar als ik wakker ben, geniet ik ook weer heel erg van mijn eigen leven.”
De speciale editie van Maestro is op zondag 3 mei 2026 om 20.25 uur te zien bij AVROTROS op NPO 1.
