Marlijn Weerdenburg en Frits Sissing maken zich op voor het Musical Awards Gala. De presentatoren blikken terug op het afgelopen musicaljaar en vertellen wat hun persoonlijke favorieten zijn.

De uitreiking van de Musical Awards is hét moment om terug te blikken op het afgelopen musicalseizoen. Volgens Frits Sissing en Marlijn Weerdenburg is het een rijk jaar voor het genre. Frits: “Het is een mooie mix van bekende titels die hernomen zijn – Foxtrot, Hairspray, The wiz en We will rock you – in combinatie met nieuwe, origineel Nederlandse producties. Daarbij sprong vooral Stoornis of my life van Alex Klaassen eruit. Ik ben al jaren fan van hem en die voorstelling zit zo goed en geestig in elkaar.”

Makers moeten met iets heel bijzonders komen, wil Frits onder de indruk zijn: “Ik ben natuurlijk verwend in wat ik al die jaren heb gezien. Ik denk weleens: als ik na afloop tevreden ben, moet het wel écht heel goed zijn. Dit seizoen had ik dat niet alleen bij Stoornis, maar ook bij Hairspray. Richard Groenendijk steelt de show als Edna Turnblatt, maar ik was ook onder de indruk van Tamar Floor, die als Edna’s dochter de hele avond op het toneel staat te zingen en te dansen. Echt een fijne theateravond waarna mensen blij de zaal verlaten.”

Indrukwekkend

Marlijn Weerdenburg stond het afgelopen seizoen zelf op de planken in Dear Evan Hansen. “Daardoor heb ik niet alles kunnen zien. Wat ik zag, was ontzettend veelzijdig. Het Engelstalige Hadestown in Carré vond ik enorm indrukwekkend en ik was diep geraakt door wat Alex Klaassen heeft neergezet met Stoornis, een heel persoonlijke show die hij echt vanaf 0 zelf heeft opgebouwd.”

Marlijn houdt van theaterproducenten die het aandurven iets nieuws te proberen: “Ik vond Aletta, de musical van Theater Oostpool bijzonder en verrassend. Nieuwe producties zijn altijd een gok en je moet het maar durven om te investeren in een voorstelling over de eerste vrouwelijke arts in Nederland, met vrij moderne muziek. Er wordt zoveel geëxperimenteerd en zo breed gekeken, voor mijn gevoel leeft musical meer dan ooit.”

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 20. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jef Willemsen

Nederland doet niet mee aan het Songfestival en dat betekent dat veel fans een beetje sip op de bank zitten. Nergens voor nodig. Deze editie wordt namelijk toch een feestje, want:

De kwaliteit is hoog

Jarenlang hoopten kenners op een deelname van Davina Michelle aan het Eurovisie Songfestival en volgens het geruchtencircuit stond de zangeres klaar om ons land te vertegenwoordigen. Het mocht niet zo zijn, en dat is misschien maar goed ook. Volgens de kenners van de AD Mediapodcast is het niveau dit jaar zo hoog dat ze mogelijk de top 10 niet zou halen. Wie strijden dan wel voor de eindwinst? Delta Goodrem, de beste zangeres van Australië, een vurige vioolmeestamper uit Finland en een loepzuiver gezongen stukje Franse operapop zijn grote kanshebbers. Ook de subtop heeft de zaakjes vocaal prima voor elkaar. Davina mag volgend jaar excelleren in een minder sterk veld.

De puntenverdeling is eerlijker

Wat was er vorig jaar een gedoe over de puntentelling. De Israëlische inzending scoorde zo hoog bij het televoten dat het nummer van de door de jury toegedichte plek in de middenmoot naar de tweede plaats schoot. Er waren beschuldigingen van stemmanipulaties en grootschalige lobbycampagnes van de Israëlische overheid. Naast de politiek was dit voor Avrotros nog een reden om het festival te boycotten. Om herhaling te voorkomen, heeft de organisatie de regels aangescherpt. Zo kunnen kijkers nu maximaal tien keer stemmen; dat was twintig keer.

Er is geen stress voor de fans

Elk nadeel hep z’n voordeel: doordat Nederland verstek laat gaan, kunnen de fans hier zonder zenuwen naar de andere liedjes luisteren. Geen zorgen of de Nederlandse inzending die ene hoge noot wel haalt, of de pasjes in de maat zijn en of de jurk blijft zitten. De liedjes in de finale zijn nu gewoon liedjes, en geen concurrenten. Geen stress dus, maar gewoon verbazen over en genieten van bijzondere optredens. En dat is ook wel eens lekker.

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 20. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Richard Roosenboom

De Spaanse Netflixserie Machos alfa heeft er al vijf seizoenen op zitten en de formule slaat ook aan in verschillende andere landen. De Nederlandse versie heet Haantjes en volgt vier vrienden van middelbare leeftijd, die het maar wat moeilijk vinden dat hun mannelijke privileges steeds minder vanzelfsprekend zijn.

Sinds een cursus moderne mannelijkheid in het eerste seizoen staan Mike, Danny, Greg en Ivo (Jeroen Spitzenberger, Waldemar Torenstra, André Dongelmans en Benja Bruijning) anders in het leven. Toch blijven ze worstelen met rolpatronen, verwachtingen en hun midlifecrisis.
Het tweede seizoen van de comedyserie staat vanaf 13 mei op Netflix.

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 19. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Na een afwezigheid van ruim twintig jaar keert De Staatsloterijshow terug op televisie. Presentatrice Hélène Hendriks is bescheiden over haar rol.

Hoe kwam ‘De Staatsloterijshow’ op je pad?

“Vorig jaar heb ik door mijn operatie best veel uren gemist. Die wilde ik inhalen door andere programma’s te maken. Dat begon met The winner takes it all en al vrij snel volgde het verzoek voor De Staatsloterijshow. Dat leek me direct leuk, ook omdat ik al een band heb met de Nederlandse Loterij. Ik heb vaak de afdracht gepresenteerd, het moment dat de loterijen geld uitkeren aan de sportbonden.”

Lijkt jouw versie van het programma op die van twintig jaar geleden?

“De naam is hetzelfde, er keert een enkel spelonderdeel terug en alles draait nog altijd om het wegspelen van kokers om kans te maken op de hoofdprijs van een ton. Verder is het echt een programma van deze tijd: het ziet er spectaculair uit en we stellen de kandidaten zowel fysiek als mentaal stevig op de proef. Voordat ze überhaupt de studio in mogen, moeten ze een hindernisbaan trotseren. Toen ik die baan zag, was mijn reactie: ‘Dit is levensgroot apenkooien’, een kruising tussen de fitnesscompetitie Hyrox en het programma Ninja warrior. En dat onder flinke tijdsdruk, want het traagste stel valt direct af.”

Hoe bevalt het om grote studioshows te maken?

“Ik ben niet ineens wezenlijk anders omdat ik een galajurk draag, maar die showkant is wel nieuw voor me. Gelukkig werk ik met mensen die al een hoop ervaring hebben in dit genre. En ik vind het belangrijk om goed voorbereid te zijn, zodat ik mezelf achteraf niet kan verwijten dat ik er niet alles aan heb gedaan. Al draait dit programma uiteindelijk niet om mij. Ik ben er om de kandidaten te motiveren en de spellen uit te leggen, zij moeten het vervolgens doen.”

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 19. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jef Willemsen

Jamai Loman en Buddy Vedder vormen een van de weinige echte presentatieduo’s van Nederland. Ze starten deze week met twee grote RTL 4-showprogramma’s.

Zaterdag start de nieuwe spelshow The house of hide & seek, waarin deelnemers als Patrick Martens en Marieke Elsinga verstoppertje spelen in een gigantisch huis. Vrijdag begint het derde seizoen van Stars on stage, waarin onder anderen Dyantha Brooks en Sosha Duysker zich aan musicals wagen. Beide shows worden gepresenteerd door Jamai Loman en Buddy Vedder.

‘Stars on stage’ gaat zijn derde seizoen in. Waarom werkt dit programma zo goed?

Jamai: “De deelnemers stellen zich heel kwetsbaar op. Ze willen zichzelf uitdagen, een keer ervaren hoe het is om als musicalacteur op de bühne te staan. Dan moet je zowel kunnen zingen, dansen als acteren. Ga er maar aan staan als je dat nog nooit gedaan hebt. Ze steken echt energie in dit project. We zien de kandidaten groeien, zich ontwikkelen. Dat vind ik fascinerend. En de hele aankleding ziet er beeldschoon uit: van de kostuums tot het podium.”
Buddy: “Samen met juryleden Albert Verlinde en Paul de Leeuw stralen Jamai en ik de liefde voor musicals uit. Dat werkt aanstekelijk, zowel bij de kandidaten als bij de kijkers.”

Jullie hebben allebei een musicalachtergrond, dus ik snap jullie liefde voor ‘Stars on stage’.
Waarom past ‘The house of hide & seek’ bij jullie?

Buddy: “Diep van binnen zijn we allebei nog kwajongens. We zijn niet vies van een grapje en sfeer maken. En dat past perfect bij dit spel.”
Jamai: “We werden allebei weer even dat kleine jongetje. In de basis is The house of hide & seek gewoon verstoppertje spelen in een heel groot huis. Buddy en ik leiden het spel, geven de toon aan. Als je het ziet, snap je het. Het is spectaculair.”
Buddy: “En spannend. Iedereen kent het zenuwachtige gevoel van verstopt zitten: je adem inhouden, geen geluid maken… En het euforische gevoel van iemand vinden die verstopt zit.”

Jullie kennen elkaar door en door. Wanneer merkten jullie dat er een klik was?

Jamai: “Dat was al vrij snel tijdens de opnames van The voice kids. Ik vergat iets en merkte dat Buddy daar heel flexibel mee omging. Hij kon daar goed op improviseren. Het is belangrijk dat je als presentatieduo op elkaar kunt bouwen. De manier waarop Buddy het moeiteloos overpakte, zorgde voor vertrouwen. We voelen ons veilig bij elkaar. Omdat we weten dat de ander een verspreking of vergissing altijd zal opvangen.”
Buddy: “We kunnen ook erg om elkaar lachen, dat is belangrijk. Maar het allerbelangrijkste is iets wat Jamai helemaal aan het begin zei: ‘Buddy, laten we een duo zijn dat elkaar de ruimte geeft’. Anders krijg je een gevecht: jij hebt vier zinnen presentatie, ik moet er ook vier. Omdat we elkaar vertrouwen, presenteren we ontspannen.”

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 19. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

In een speciale editie van Maestro vragen bekende Nederlanders aandacht voor het Liliane Fonds. Eva Eikhout is een van hen. ‘Ik ga niet liegen; ik vond het geweldig.’

Sorry voor mijn verbaasde vraag, maar hoe rijd jij auto? En hoe kom je bij de pedalen?

“Het is geen auto, het is zelfs een bus! Ik doe alles met een joystick: gas geven, remmen en sturen. Pedalen zijn dus niet nodig. Mijn bus is voor mij onmisbaar. Ik heb een invalidenkaart waarmee ik in mijn woonplaats Amsterdam gratis kan parkeren. Dat ik zelfstandig van A naar B kom, geeft me zoveel vrijheid. Zelfs een verkeersboete voelt als vrijheid. Want liever een boete dan geen rijbewijs.”

Is de vrijheid die je hebt ook de reden dat je ambassadeur bent van het Liliane Fonds?

“Ja, ik ben ambassadeur voor alle kinderen met een handicap wiens wiegje niet in Nederland stond, en die dus niet de kansen krijgen die ik wel heb gekregen. Iemand zonder beperking kan hier natuurlijk ook ambassadeur voor zijn, maar ik vind het belangrijk dat iemand van de doelgroep het ook is, zoals ik. Om het echte, authentieke verhaal te vertellen. Ik kan letterlijk laten zien hoe het is om te leven met een handicap. Ik vind het echt een eer om ambassadeur van het Liliane Fonds te zijn. Toen ze me voor Maestro vroegen, zei ik ook meteen ja, dat was absoluut vanzelfsprekend.”

Hoe ging het dirigeren je af?

“Ik ga niet liegen; ik vond het geweldig! Ik heb ritmegevoel, kan goed maathouden. Dat maakte het al minder moeilijk en zorgde ervoor dat ik er heel veel plezier in had. Ik dirigeer een stuk uit het klassieke ballet De notenkraker van Tsjaikovski. Een dirigent is onmisbaar voor het orkest; de muzikanten gaan af op zijn gebaren. Dat voelde als pianospelen zonder de toetsen aan te raken. Het was bijna als toveren.”

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 18. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Er is weinig zeker in Wie is de Mol? Wel staat vast dat de kandidaat die de Mol ontmaskert de prijzenpot mee naar huis neemt. Maar hoe hoog dat geldbedrag is, wisselt wel.

Recordbedragen

De inhoud van de pot is ieder seizoen anders. Kijkers hebben het vooral over welke ‘historisch het laagst’ is. Een karige winnaarscheque betekent namelijk dat de Mol het spel goed heeft gespeeld. In het 25e seizoen zorgde Mol Nathan Rutjes voor de kleinste pot ooit: 5340 euro. Deborah Coutinho nam het meeste prijzengeld mee naar huis. In het allereerste seizoen in 1999 won ze 82.500 gulden (ongeveer 37.500 euro).

Bijzondere bestemming

Sommige winnaars schenken hun prijs aan een goed doel. In 2020 won Nikkie de Jager het extra reünieseizoen van Wie is de Mol? Twee jaar eerder was ze al kandidaat, maar vertrok ze vrijwillig om bij haar ongeneeslijk zieke broertje te kunnen zijn. Hij overleed niet lang na de opnames aan een zeldzame vorm van kanker. Na haar winst schonk ze haar prijzengeld aan KWF Kankerbestrijding. Tegen ANP zei ze daarover: “Ik wist direct dat ik het cirkeltje rond zou maken. Hij was zo’n groot fan van het programma.” Dankzij een publieksactie van fans werd haar gedoneerde prijzengeld verhoogd tot ruim 50.000 euro.

De magie van de pot

De prijzenpot is in de eerste plaats een beloning voor de deelnemer die de Mol weet te ontmaskeren, maar in de praktijk is het geld in die pot veel meer dan dat. Het is een middel om druk uit te oefenen, te verleiden en het spelverloop te kantelen. Soms kunnen deelnemers het gebruiken om een voordeel te kopen – zoals een joker of een vrijstelling – of kunnen ze informatie over de Mol krijgen als ze geld uit de pot spelen. Zo is de pot, naast de Mol zelf, een van de smaakmakers van het programma.

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 18. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Karsu is op 5 mei een van de Ambassadeurs van de Vrijheid. Per helikopter doet de zangeres Bevrijdingsfestivals aan. ‘Vrijheid is het allerbelangrijkste in mijn leven. Dat gaat nog boven mijn geluk.’

Waarom zei je ja toen je werd gevraagd als Ambassadeur van de Vrijheid?

“Omdat ik me er heel erg bewust van ben dat ik in vrijheid mag leven. Ik besef dat mijn wieg op een perfecte plek stond. Namelijk in Nederland, waar ik mag gaan, staan, doen en zeggen wat ik wil. Vrijheid is het allerbelangrijkste in mijn leven. Dat gaat nog boven mijn geluk.”

Je gaat naar de Bevrijdingsfestivals in Limburg, Brabant, Haarlem en Den Haag. Naar welke kijk je specifiek uit?

“Ik heb geen voorkeur. Al vind ik het wel heel gaaf dat ik in Den Haag op het Malieveld mag staan. Dat is toch dé locatie voor demonstraties. Dat maakt het de ultieme plek om samen te komen en over vrijheid te zingen.”

Pas je de liedjes aan voor deze gebeurtenis?

“Ik wil wel iets speciaals gaan doen, ja. We zijn bezig met een medley, waarmee we iedereen willen samenbrengen. Die medley heeft als apotheose de hit Freed from desire van Gala uit 1996. De tekst gaat erover dat sommige mensen alleen maar meer en meer willen. De hardste schreeuwers in de wereld lijken de macht te hebben. Terwijl het overgrote, zwijgende deel van de bevolking alleen maar vrijheid en liefde wil.”

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 18. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Jan-Willem Roodbeen presenteert al jaren de ochtendshow op NPO Radio 2. Vanaf deze week is hij samen met sidekick Jeroen Kijk in de Vegte ook op televisie te zien, in de muzikale show Jan-Willem ruimt op! ‘Nu komt alles samen.’

Vrijdagochtend presenteer je het radioprogramma Jan-Willem start op! Gaan we je vrijdagavond met vermoeide oogjes op tv zien?

“Ha, nee hoor. We nemen Jan-Willem ruimt op! semi-live op, een paar uur voor de uitzending. Dat doen we vooral omdat er veel muziek in het programma zit. Op die manier kunnen we het geluid nog even oppoetsen, zodat het echt fantastisch klinkt.”

Met ‘we’ doel je op je sidekick Jeroen Kijk in de Vegte?

“Ja. Sinds 2018 maken Jeroen en ik Jan-Willem start op! en nu gaan we samen dit tv-avontuur aan. Onze chemie zit erin dat we zo verschillend zijn, met respect voor elkaars toegevoegde waarde en talent. Ik ben heel erg van het creatieve uitdenken en het drie stappen vooruit plannen. Jeroen schuift aan en gooit er spontane vragen en opmerkingen in. Hij vult me aan en ontregelt. Jeroen is de maggi in de soep, zoals hij zelf zegt. Samen gaan we de kijker een mooie belevenis geven.”

Wat houdt die belevenis in?

“Als het radioprogramma het equivalent is van opstaan met een warme croissant, dan is Jan-Willem ruimt op! de vrijdagavondborrel. Ik hoop dat we de kijker helpen met opgeruimd gemoed het weekend in te gaan. In het programma geven we drie belangrijke nieuwsonderwerpen van de afgelopen week een draai, van luchtig en hilarisch tot serieus. Daarnaast krijgt muziek een belangrijke plek, met onze huisband en gastartiesten. Verder gaan we het publiek betrekken bij wat we doen. Denk aan spontane gesprekjes die onverwachte kanten op gaan.”

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 17. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Laura merkt dat haar hulpgroep de slachtoffers van partnergeweld niet kan beschermen. Daarom gaat ze een stapje verder. De Franse serie L’affaire Laura Stern is een kruising tussen sociaal drama en thriller.

Het eerste kwartier van de Franse dramaserie L’affaire Laura Stern hakt er direct stevig in. In de ruimte achter haar apotheek runt Laura Stern een hulpgroep voor vrouwen die slachtoffer zijn van huiselijk geweld. Een van de vaste bezoekers is Audrey, wier vriend losse handjes heeft en daarom een contactverbod opgelegd heeft gekregen. Als hij toch bij de apotheek opduikt, bedenken de vrouwen een manier om Audrey veilig naar de crèche te brengen, zodat ze haar zoontje kan ophalen. Dat plan mislukt op een schokkende manier.

Steeds verdergaan

Als Laura ziet hoe justitie en politie niet in staat zijn om de zoveelste femicide te voorkomen, knapt er iets in haar. Ze geeft haar goede werk niet op, maar is juist bereid om verder te gaan dan ooit. In vier afleveringen, die op twee zaterdagavonden worden uitgezonden, laat de serie zien hoe Laura de grenzen van de wet opzoekt in haar pogingen om het geweld tegen vrouwen te stoppen. Zo verandert ze van hulpverlener in medeplichtige en dader. Daarmee zet ze ook haar gezin en haar huwelijk op het spel.

In Frankrijk kreeg L’affaire Laura Stern lovende kritieken. Hoofdrolspeler Valérie Bonneton werd geprezen om haar dappere hoofdrol, en de makers om de confronterende en onsentimentele manier waarop ze huiselijk geweld tegen vrouwen aan de kaak stellen. In Frankrijk overlijden jaarlijks ongeveer honderd meisjes en vrouwen aan femicide, ruim twee keer zoveel als in Nederland. De serie rekent af met vooroordelen en laat zien dat de slachtoffers uit alle lagen van de bevolking komen; arm en rijk, met of zonder migratieachtergrond. Voor de daders geldt hetzelfde, al hebben zij iets gemeen: in de helft van de gevallen zijn ze de (ex-)partner van het slachtoffer.

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 17. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jorrit van Broekhoven