Na elf jaar keert So you think you can dance terug, op Net 5. Vast jurylid van de show, Dan Karaty, is weer van de partij.

Waarom heb je opnieuw ja gezegd tegen een plek in de jury?

“Omdat er simpelweg geen ander programma is dat de magie van dansen zo goed weet te vangen als So you think you can dance. Er zitten geen toeters en bellen aan; het is puur de reis die de kandidaten maken, vanaf het moment van hun auditie. Ze moeten zich kunnen aanpassen aan alle stijlen die de jury van ze vraagt, en aan de verschillende partners met wie ze dansen. Verder blijft dans zich als kunstvorm ontwikkelen. De deelnemers worden alleen maar beter. Dat blijft te gek om te zien.”

Waar let je op als jurylid?

“Het allerbelangrijkste is dat de deelnemers me weten te boeien, dat ze me vermaken. Het maakt niet uit hoe goed hun techniek is; als ze mij en het publiek niet weten te vangen met hun dans, hebben ze een probleem. Dansers moeten me aan het lachen of aan het huilen maken; ze moeten me iets laten voelen.”

Je bent jurylid geweest bij veel verschillende dansprogramma’s. Hangt dansen je nooit de keel uit?

“Nooit, nooit, nooit! Kan een danser me vervelen? Natuurlijk, soms is een auditie slecht of heeft iemand het gewenste niveau niet. Maar de kunstvorm zelf, in al zijn facetten, weet me nog steeds te raken. Soms op de onverwachtste momenten. Elke opnamedag veer ik minstens een paar keer op uit mijn stoel, omdat er op het podium iets waanzinnigs gebeurt.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 11. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Rust en Vreugd draait om het gelijknamige volkstuincomplex. Nieuwkomer Emma belandt in een wondere wereld van heghoogtes, tuinbingo’s en slakkenbeleid. Regisseur Tim Oliehoek en hoofdrolspeelster Annet Malherbe bomen over deze komische dramaserie.

Een van de bestbekeken Nederlandse dramaseries van de afgelopen jaren was Het geheime dagboek van Hendrik Groen. Nu komt er een nieuwe serie die gebaseerd is op een boek van Groen (pseudoniem van Peter de Smet): Rust en Vreugd. Tim Oliehoek neemt ook ditmaal de regie voor zijn rekening, en ook nu is het een verhaal vol herkenbare personages en situaties. Volgens de regisseur is dat de kracht van Groens werk. “Het geheime dagboek van Hendrik Groen draait om ouderen, maar iedereen kan zich aan deze thema’s spiegelen: het gaat om vriendschappen en verliefd worden.
En in Rust en Vreugd sluimert voor iedereen herkenbare rouw en verlies overal doorheen; Emma is net haar man verloren, en ze eert nu zijn grote wens om een volkstuintje te hebben.” Hoofdrolspeelster Annet Malherbe was geïntrigeerd door deze setting. “Het is de samenleving in het klein, vol met eigen regeltjes. Tijdens de opnames had ik een tuinbroek aan. Een huurder kwam naar me toe en zei: ‘Op dit park draagt werkelijk niemand een tuinbroek.’ Het was geen verwijt, maar ze vond het wel nodig dat ik het even wist.”

Verzet tegen het regime

Oliehoek vindt universele thema’s als verliefdheid en rouw mooi om mee te werken, en er is nog een andere reden waarom hij graag Groens verhalen verfilmt: ze gaan over mensen die zich verzetten tegen het regime. Dat geldt voor de inwoners van het verzorgingshuis tegen de rigide leiding in Het geheime dagboek van Hendrik Groen en de stadse Emma tegen het bureaucratische parkbestuur in Rust en Vreugd. “Mensen kijken graag naar kleine conflicten. Niet alleen voor het drama, maar ook voor de humor. Ik vind personages grappig die iets willen, maar wat net niet lukt. Dat is de kern van komedie.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 10. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Vanaf de start is De Verraders een groot succes. Het trekt meer dan een miljoen kijkers en is aan meer dan 35 landen verkocht. Wat is het geheim?

Niemand zag er wat in. Bedenker Marc Pos leurde jarenlang met het idee voor De Verraders. De regisseur van onder meer De lama’s, De wereld draait door en Big brother had het basisidee al in 2014 in zijn hoofd. Hij had een boek over de Batavia gelezen, het VOC-schip waarop in 1629 muiters en trouwe bemanningsleden elkaar vermoordden. Niemand wist aan welke kant de ander stond. Dat basisgegeven werkte hij samen met collega Jasper Hoogendoorn uit tot een format voor een spelprogramma. Na jaren pitchen en veel afwijzingen was het uiteindelijk RTL dat in 2021 brood zag in het idee.

Pos denkt dat de tijd er rijp voor was. In het Algemeen Dagblad legde hij uit: “We leven in een wereld waarin mensen moeite hebben elkaar te vertrouwen. De Verraders sluit aan bij dat algemene gevoel van wantrouwen en verraad.” De eerste aflevering trok meteen ruim een miljoen kijkers; in 2022 won het programma de prestigieuze televisieprijs de Gouden Roos, in de categorie beste realityprogramma. Inmiddels is het format aan meer dan 35 landen verkocht. Het Amerikaanse The Traitors, met acteur Alan Cumming als presentator, won de afgelopen twee jaar de Emmy Award voor beste realityprogramma.

Gekonkel

In Nederland presenteert Tijl Beckand De Verraders. Hij heeft een dienende rol en weet in zijn korte optredens de spanning goed op te bouwen. Zoals in de openingsaflevering, als alle deelnemers met gesloten ogen of geblinddoekt aan een grote, houten tafel zitten en hij langzaam achter ze langsloopt. Bij sommigen legt hij voorzichtig een hand op de schouder; zij zijn de Verraders. De anderen zijn de Getrouwen. Doordat de Getrouwen niet weten wie de Verraders zijn, begint het gekonkel meteen.

Dit en meer leest u in de Televizier van week 10. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

Lisa Bunschoten en Chris Vos staan voor de vierde keer op de Paralympische Spelen. Het koppel maakt kans op medailles op de snowboardcross en de slalom. Hoe heeft sporten hen veranderd?

De data 8 en 14 maart staan rood omcirkeld in de agenda’s van Lisa Bunschoten en Chris Vos. De beste parasnowboarders van Nederland doen op die dag mee aan de snowboardcross en de slalom op de Paralympische Spelen. Het zijn de vierde Spelen voor het duo. Chris won twee zilveren medailles: in 2018 op de snowboardcross en in 2022 op de slalom; Lisa haalde in 2018 zilver op de snowboardcross en brons op de slalom. Een gouden medaille zou voor beiden een prachtige kroon op hun carrière zijn, maar ook zonder goud heeft de sport het tweetal veel gebracht.

Zelfvertrouwen

Chris werd op zijn vijfde aangereden door een graafmachine, als gevolg waarvan zijn rechterbeen volledig verlamd raakte. Hij werd als kind veel gepest, omdat hij met sporten niet kon meekomen. Tot hij dankzij het snowboarden leerde omgaan met zijn beperking. “Zonder sport had mijn leven er heel anders uitgezien. Dan was het veel zwaarder geweest”, vertelt hij. Het bracht Chris naar de Paralympische Spelen, net als zijn echtgenote Lisa. Zij werd geboren met een linkerbeen dat veel korter was dan haar rechter en op zestienjarige leeftijd moest ze een voet laten amputeren. Sindsdien snowboardt ze met een onderbeenprothese. Ook voor haar is de sport belangrijk. “Snowboarden is een enorme boost voor ons zelfvertrouwen, onze trots.”

Irritant jongetje

De sport zorgde er ook voor dat ze elkaar leerden kennen, al was dat geen liefde op het eerste gezicht: Lisa zag de drie jaar jongere Chris de eerste tijd vooral als ‘irritant jongetje’. Inmiddels zijn ze al jarenlang een stel; in 2023 trouwden ze. Het snowboarden vormt het cement tussen de bakstenen van hun huwelijk, vindt Lisa. “Het is supertof dat we deze passie delen. En het is heel fijn dat we samen kunnen reizen, zodat we elkaar niet hoeven te missen.” Omdat ze allebei topsport bedrijven, zien ze wanneer de ander steun nodig heeft of juist even met rust gelaten wil worden. Vooral op momenten dat de een wel successen viert en de ander juist niet.

Het hele artikel leest u in de Televizier van week 10. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

Gerard Joling twijfelde of hij wel genoeg leuke dingen meemaakte voor een vervolg op zijn succesvolle realityserie Only Joling. Die vrees bleek ongegrond.

Hoe zorg je dat er ook in het tweede seizoen van ‘Only Joling’ voldoende leuks gebeurt?

“Dat gaat eigenlijk vanzelf. Zodra we op pad zijn, gebeurt er altijd wat. Sowieso is elk optreden anders, net als de mensen die je tegenkomt. En ik heb een heel leuke vaste ploeg om me heen. Van familie en vrienden tot mijn managers Wino en Glenn en natuurlijk mijn lieve interieurverzorgster Roos, die echt altijd wel wat heeft.”

Laat je je beenblessure ook zien?

“Ja, dat is allemaal gefilmd. Ik maakte voor een video een sprongetje en kwam verkeerd terecht. In eerste instantie dachten de artsen dat het om een zweepslag ging, en ook op de foto’s was niets ernstigs te zien. Toen ik na vier weken nog steeds mank liep, bleek dat ik al die tijd met een scheur in mijn achillespees had rondgelopen. Ik kon meteen zes weken in het gips, en dat vlak voor mijn vakantie.”

Hoe is het om jezelf terug te zien in dergelijke situaties?

“Nou, best confronterend af en toe. Ik weet van mezelf dat ik geen ochtendmens ben, maar ik schrik er echt van hoe kattig ik uit de hoek kan komen. Wino en Glenn moeten dan lachen, ze kennen me niet anders. Dat is hoe het gaat bij mij: ’s morgens zeuren dat ik er geen zin in heb, dan de auto in en gas geven.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 9. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Op de vraag wie de Mol is, houden deelnemers Eveline Stallaart en Geraldine Kemper hun mond stijf dicht. Wel vertellen ze over hun Wie is de Mol?-ervaring.

Seksuoloog Eveline Stallaart en presentatrice Geraldine Kemper reizen met acht andere deelnemers naar Tanzania. Het Afrikaanse land is de locatie voor het 27e seizoen van Wie is de Mol? Weken eerder leefden de twee in zalige onwetendheid. Tot de telefoon ging: “Je spreekt met de Avrotros. We moeten even met je babbelen. Is er niemand in de buurt?”

Hoe hield je het geheim voor je omgeving?

Geraldine: “Dat lukte goed, want ik was op wereldreis. Mijn vriend Freek en ik onderbraken met liefde onze reis voor dit avontuur. Freek vond het prima; hij is een enorm Wie is de Mol?-fan.”

Eveline: “Mijn man en ik gebruikten het codewoord ‘Tessa’ voor Mol-gerelateerde zaken. Mensen vonden het helemaal niet gek als ik ‘Ik moet even met Tessa bellen’ of ‘Ik moet morgen iets opnemen met Tessa’ zei.”

Hoe was het om Tanzania als speelveld te hebben?

Eveline: “Heel bijzonder. Ik vond de mensen daar lief en innemend. Vaak speelt Wie is de Mol? zich in grote steden af. Die slaan we dit seizoen zeker niet over, maar we trekken ook in jeeps door de ongerepte natuur. En de Tanzaniaanse cultuur komt heel mooi naar voren in de opdrachten.”

Geraldine: “We hebben echt geluk gehad met dit prachtige land. Soms stopten we even met filmen om met open mond naar een stoet voorbijtrekkende olifanten te kijken.”

Wat is het grote verschil tussen ‘Wie is de Mol?’ kijken en daadwerkelijk meedoen?

Geraldine: “Het besef dat het spel nooit stopt. Vanaf het moment dat je wakker wordt, ben je continu met de Mol bezig. Daarop kun je je niet voorbereiden. Dat klinkt vermoeiend, en het was ook zeker geen vakantie, maar het was goed te doen. Dat komt ook doordat we een heel leuke, hechte groep zijn geworden.”

Eveline: “Het is in het echt nog overweldigender dan op tv. Ik besefte dat ik letterlijk in het spel stond waarnaar ik altijd heb gekeken. Het is haast een militaire operatie om Wie is de Mol? te maken; er werken zoveel mensen aan mee, en de opdrachten zijn zo groots.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 9. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

Literatuurprofessor M (Rachel Weisz) zit vast in de sleur van haar baan. Haar carrière als schrijver is tot stilstand gekomen en terwijl haar collegezaal leger en leger wordt, sleept ze zich van semester naar semester. Dan ontmoet ze haar nieuwe collega Vladimir (Leo Woodall) en raakt ze volledig in de ban van deze jonge en succesvolle schrijver. Haar eigen man John (John Slattery) raakt ondertussen betrokken in een schandaal door zijn eerdere affaires met studentes.

Het achtdelige comedydrama Vladimir, naar het gelijknamige boek van Julia May Jonas, is vanaf 5 maart te zien op Netflix.

Dit en meer leest u in de Televizier van week 9. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Dit was het nieuws gaat zijn dertigste jaar in. Harm Edens is al die tijd het vaste gezicht van het satirische nieuwsprogramma. Al schuurt zijn grappige imago soms met zijn sociaal-activistische kant.

‘Dit was het nieuws’ bestaat inmiddels dertig jaar. Jij bent de enige die er vanaf het begin bij zit.

“Nou, sommige mensen achter de schermen zitten er al net zo lang. Maar voor de camera ben ik dat, ja. Ik vind dat geen prestatie: het ontstaat vanzelf als je niet weggaat. Al is dertig jaar natuurlijk wel uitzonderlijk. Dit was het nieuws is een vaste en dierbare waarde in mijn leven geworden. Het is heel erg leuk dat we al die tijd overeind zijn gebleven, ondanks allerlei mediastormen, bezuinigingsrondes en tijdsverplaatsingen.”

Blijft het, na al die tijd, leuk om te doen?

“Ja, want het nieuws verandert steeds, en daarin moeten we elk seizoen relevant zien te blijven. Voegen we nog steeds iets toe? Wat hebben we te zeggen? Daar komt bij: tijden veranderen, en humor verandert mee. Vroeger konden we bijvoorbeeld prima grappen maken over iemand met overgewicht, dat is nu echt anders. Het is belangrijk om in de gaten te houden of iets werkt zoals we het bedoeld hebben. Ook na de opnamen kijken we goed hoe iets overkomt, want de camera doet ook wat met grappen.”

Welke omschrijving past het beste bij jouw functie: die van spelleider?

“Spelleider vind ik een beetje Fred Oster-achtig klinken. Nog even en de caviarace komt terug! Aan de andere kant: presentator of gespreksleider dekt de lading ook niet. Ik denk dat ‘anchor’ wel een goede omschrijving is, ook al is dat een Engelse term. Ik zit in het midden en ik veranker het gesprek een beetje, zodat teamcaptains Jan Jaap van der Wal en Peter Pannekoek alle kanten op kunnen zonder dat het totaal uit de bocht vliegt.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 8. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

De Amerikaanse serie Smallville is op het eerste oog een tienerdrama. Wat het bijzonder maakt, is dat een van de tieners Clark Kent is, die later bekend zal worden als Superman. Deze eigenzinnige draai aan het bekende Superman-verhaal werd een onverwacht succes, want Smallville hield het tien seizoenen vol. De jonge Clark Kent (Tom Welling) moet zijn superkrachten leren beheersen, ontmoet zijn eerste liefde Lana Lang (Kristin Kreuk) en maakt kennis met zijn latere aartsvijand Lex Luthor en een lange rij superschurken.

In Nederland bleef Smallville vrij onbekend, maar vanaf 24 februari krijgt de serie een herkansing op Netflix.

Dit en meer leest u in de Televizier van week 8. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

In het negende seizoen van Kopen zonder kijken nemen wisselende gastpresentatoren de rol van Martijn Krabbé over. Deze zes ingrediënten zorgen er volgens stylist Roos Reedijk voor dat het programma blijft werken.

Spanning

“Kopen zonder kijken is geen standaard woonprogramma. Het heeft de spanning van de zoektocht, de verbouwing en de uiteindelijke onthulling, maar het verhaal van de deelnemers is de rode draad. Daarom kijken we bij de selectie heel bewust naar wie onze hulp écht het best kan gebruiken. We halen de krenten uit de pap, zeker omdat er voorheen kritiek was dat de nadruk te veel zou liggen op jonge, heteroseksuele koppels.”

Ontwikkeling

“Het programma ontwikkelt mee met de huizenmarkt, dat is een van de redenen van het succes. Toen we in 2019 begonnen, was de insteek: ‘Wie is er zo gek om ongezien een huis te kopen?’ Toen de woningmarkt oververhit raakte, veranderde dat in: ‘We zijn al jaren tevergeefs op zoek, misschien lukt het Kopen zonder kijken wél?’ Inmiddels is een huis vinden nog ingewikkelder geworden; zo zijn de jarendertigwoningen waarop iedereen zo gebrand is amper nog te krijgen. Wat doen mensen dan? Daar spelen we ook op in.”

Eigenheid

“Natuurlijk werken we met sponsoren, maar bij de inrichting zijn de wensen van de deelnemers altijd leidend. Toch denk ik ook verder en daag ik waar nodig uit: kuddegedrag ligt al snel op de loer, mensen hebben de neiging te kiezen voor wat ze bij anderen zien. Terwijl voor mij de hoofdvraag altijd is: ‘Wat maakt jouw huis nou echt jóúw huis?’ Dat wordt steeds lastiger; tegenwoordig zijn mensen niet meer zo gehecht aan spullen. Ze kiezen makkelijker voor iets nieuws, terwijl dat ene kastje van oma zoveel meer emotionele waarde kan hebben.”

Dit en meer leest u in de Televizier van week 8. Deze editie ligt nu in de winkel. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jef Willemsen