Interview met Lotte uit Bloed, Zweet en Luxeproblemen

Interview met Lotte uit Bloed, Zweet en Luxeproblemen

Lotte Hof wist na haar studie niet goed wat ze met haar leven moest en gaf zich op voor Bloed, zweet en luxeproblemen. Een ervaring om nooit meer te vergeten.

Ben je een verwend type?

„Ergens wel. Ik heb altijd alles gekregen van mijn ouders. Toch ben ik ook bewust opgevoed, ik had een krantenwijk en wist dat er mensen zijn die het moeilijk hebben. In het buitenland, maar ook in Nederland. Alleen als je met ze praat en de tranen ziet, weet je pas echt hoe zwaar ze het hebben.”

Waarom heb je je opgegeven?

„Ik zat al een tijdje thuis te werken aan m’n eindscriptie, toen ik het spotje met de oproep op tv voorbij zag komen. Zes ‘verwende’ westerlingen aan de slag in ontwikkelingslanden. Ik voelde me opgesloten, wist niet wat ik moest en dit was zo anders dan ik gewend was. Ik wilde weg uit de veilige omgeving waarin ik tot dan toe had verkeerd.”

Wat heb je allemaal meegemaakt?

„We zijn eerst tweeënhalve week in Ethiopië geweest en daarna in Bangladesh. De hoofdstad Dacca was de hel op aarde. Het is er druk, het stinkt er, het is vies en er zijn heel veel verminkte mensen. Daar hebben we toupetjes gemaakt, zaten we in de garnalenindustrie en hebben we twaalf uur per dag jassen gemaakt voor een label van H&M. Ik sprak een man die daar al zijn hele leven zeven dagen in de week werkte. Hij sliep zelfs in de fabriek, en toch vond hij zijn werk leuk.”

Hebben jullie nog vreselijke honger geleden?

„Een paar keer. Dan hadden we letterlijk alleen maar pasta om te eten. We konden alleen ’s avonds koken, dus ’s morgens was het een droge klomp geworden en tegen de lunch hadden we alleen nog maar een deegbal.”

Heeft dit programma je leven beïnvloed?

„Ik was nog geen twintig uur thuis, toen ik alweer op wintersport ging. Daar heb ik geen seconde van genoten. Toen ik handschoenen kocht, kon ik alleen maar denken dat iemand van dat geld een jaar zou kunnen leven. Ik ergerde me ook aan mensen die al klaagden als ze vijf minuten naar de skilift moesten lopen. Mijn plan is om voorlichting te geven via Unicef, maar een makkelijke oplossing voor de problemen is er niet.” In de aflevering van vandaag werkt de groep in een leerlooierij in Ethiopië.

Reageren